Category Archives: Zuid-Afrika

Feesjeuh!!!

Ik ben terug thuis (mocht ge’t nog ni doorhebben) en ik heb al een paar mooie Belgische biertjes geserveerd gekregen vorige vrijdag, tijdens het zéér geapprecieerde (doch niet zo verrassende) verrassingsfeestje.

Wat er met deze blog gaat gebeuren weet ik nog niet goed (het hangt er natuurlijk ook vanaf wat er met mij gebeurt, Fré-Reafricanisé, Fré-Brittanisé, Fré-Bruxelloisé, Fré-Basé-aux-Pays-Bas, Les FrÉtas Unis het ene klinkt al wat beter dan het andere en tot nu toe blijft het “Un petit village peuplé d’irréductibles Nouveau-Maraissiens presque sur la frontière belgo-hollandaise qui résiste encore et toujours l’envahisseur” (du français avec des cheveux au-dessus, j’en suis sure, mais peut-être une idée pour une bande dessinée: Fré le Nouveau-Maraissien, Fré et les Sud-Africains, les Namibiens, les Zimbabwéens, les Botswana, Fré dans le pays d’or, Fré en Corse))

Voorlopig houd ik’m nog aan de gang. (mijn Zuid Afrikaanse Belgian Expat-blog) blijft zeker nog een tijdje bestaan, mijn verhalen uit Zimbabwe en andere Zuid-Afrikaanse anekdotes kan ik daar nog van mij afschrijven.

(ik vraag mij af wanneer ik mijn accenten terug op de normale manier ga typen in plaats van in ascii, ben dat nu zo gewoon…)

9 Months in Jo’burg

9 Maanden leef ik nu al in Johannesburg, over 3 maanden loopt m’n contract af en dat zie je ook zwaar aan mijn scheurkalender. Het zullen drie korte maanden worden, net als de afgelopen 3 maanden kort waren. Deze foto heb ik tussen 2 buien door getrokken. Het weer is nog nooit zo slecht geweest hier (Vanuit mijn standpunt, Natalie vertelde me dat her vorig jaar rond deze tijd ook zo was) want terwijl ik dit typ is het weer flink beginnen gieten.

Het is al bijna twee weken nu dat het bijna heelder dagen betrokken blijft en dat er minstens 1 keer per dag een fikse bui valt (het druppelt hier nooit, het regent hier bijna nooit, dit noemt men gieten).

Het weer doet aan België denken, alleen dondert het hier meer. Op zo’n momenten vraag je je af waar het winterweer naartoe is (22 graden, stralende zon) en wanneer het zomer zal worden. Dan stormt het ook vrij vaak, maar vooral ‘s avonds, na een stralende dag.

Met andere woorden, ik ben verwend. Aanpassen aan het weer blijkt ook het moeilijkste te zijn voor Belgen en Nederlanders die terugkeren. Daarom ben ik eigenlijk blij dat mijn contract in januari afloopt. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik denk dat het mentaal makkelijker te aanvaarden is om van de zomer naar de winter te vliegen en in schijtweer terecht te komen dan andersom. Neem nu Filip, waarmee ik naar Namibië ben geweest en die eind mei teruggekeerd is naar België (en die dit waarschijnlijk ook leest). Hij vloog van de winter naar de zomer, maar wel van de zon naar Gentse feesten die in het water vielen. Naar een zomer die bijna dag op dag kouder was dan de winter in Johannesburg. Als ik in januari terugkeer kom ik gegarandeerd terecht in regen, kou en (hopelijk) sneeuw, maar dat is normal, het is namelijk putje winter.

Anyway, de Johannesburgse grond geniet waarschijnlijk met volle teugen van dit weer, na weken zonder regen.

Ons mooie huisje kan er wat minder goed tegen, er waren enkele vochtplekken in de keuken en die zijn beginnen lekken door de aanhoudende buien. Ik zie net dat er zelfs in de eetkamer water langs de muur loopt.

Dat doet me er trouwens aan denken dat ik foto’s van m’n huis on-line ging zetten. Ik ben er nog steeds niet aan toegekomen om dat deftig op poten te zetten, dus dat wordt nog even wachten.

 

Bijna op weg naar huis…

Maponya mall part 2

Deze zondag naar de cinema geweest in Maponya mall, het enige shoppingcenter in Soweto.

Het was ongelofelijk druk (is ook nog maar een week open), er waren nog een paar kinderziektes (muren die nog een tweede laag moesten krijgen en de selfservice automaten in de cinema deden het niet), maar het is het mooiste shoppingcenter dat ik tot nu toe heb gezien.

Er waren in totaal 5 witte mensen: Mijn huisgenoot Natalie en ik, iemand die stond aan te schuiven in een fastfood restaurant en twee albinos.

We werden dus wel een beetje aangekeken (de car guard had een smile van hier tot in Tokyo), maar dat was het zowat.

De prijs voor de cinematicketten lag ook wat lager dan gewoonlijk.

Maponya – het eerste shoppingcentre in Soweto

Net gezien op bbcnews het eerste shppoincentre in Soweto is geopend. Ik wist al dat de eerste mulitplex cinema in Soweto van sterkinekor ondertussen een feit was (volgende week ga ik er eens naar de cinema wss), maar niet dat er nog geen enkel shoppingcentre was. Blijkbaar heeft Richard Maponya er jaren aan gewerkt, maar nu is het dus een feit. Nelson Mandela is er, voor het eerst in jaren, voor naar Soweto afgezakt.

Welcome to South Africa

een “willekeurige” greep uit het nieuws van vandaag:

Een Zuid-Afrikaanse burgemeester wordt verdacht van de moord op zijn vice-burgemeester in verband met een fraudezaak, maar heeft nog steeds de steun van zijnpartij, het ANC.

De minister van volksgezondheid heeft onlangs een nieuwe lever gekregen. Dat is nogal controversieel. Om te beginnen waren er aanwijzingen dat ze in het hospitaal het verplegend personeel had gevraagd om voor alcohol te zorgen. (de krant die dit heeft gepubliceerd heeft met het ministerie afgesproken dat ze er niets meer over zullen publiceren, maar dat ze het rapport gaan bijhouden) Vandaag staat in de krant dat de president waarschijnlijk er de hand in heeft gehad dat zij vooraan in de rij mocht aansluiten voor een nieuwe lever.
Dit is overigens dezelfde vrouwe die op een beurs van de WHO stond te verkondigen dat een mengsel van olijfolie, en Zuid-Afrikaanse aardappelen als geneesmiddel werkte voor HIV-patiënten en die volgens kwatongen alleen maar minister is omdat ze getrouwd is met de penningmeester van het ANC.

Vier hooggeplaatsten uit de Apartheid hebben toegegeven dat er een moordaanslag op een predikant (lid van het ANC) is gepleegd door het regime door middel van een zenuwgif in poedervorm dat in de onderbroeken in zijn reiskoffer werd gestoken.

jippikaye

Oppikoppi – The way of the boomslang – Part One

Oppikoppi is VET
Jep, Oppikoppi is vet, zoals deze foto in niet volledig nuchtere toestand aangeeft. (de rose bril heeft Marie op weg naar Oppikoppi gekocht voor 3 euro) Oppikoppi is ook extra vet als je er als buitenlander bent: drie dagen lang werden we brandewyn en mampoer (zelf gestookte brandewijn) gevoerd door onze buren en op zaterdagavond – hoewel we nog genoeg eten hadden – moesten we zelfs mee-eten met hun barbecue. Onze buren hebben trouwens 3 dagen lang gebarbecuet, dus de meesten zijn ook volgens de conventionele betekenis vet.

Oppikoppi is stoffig en VUIL

Jep, ongelofelijk stoffig en vuil. Dit zijn mijn voeten na 1 dag. Daarna zagen ze er “beter” uit, ik had ze ingesmeerd met zonnecrème, dus het was 1 egale laag stof geworden. Alle auto’s (en eigenlijk gewoon alles) zat onder het stof, er werden op sommige achterruiten zelfs kunstige tekeningen van adelaars in duikvlucht gemaakt. Op andere stond dan weer gewoon pis, kak en andere rommel. Ook een vreemd gegeven is dat het eerste wat je moet doen op je kampeerplaats het verwijderen van kameeldoornstruiken, wortels en kudukak is.

Waarom?
Omdat het vol kudukak ligt, je anders kakslecht ligt met al die wortels in je rug en je vol zou staan met schrammen (BTW de hoofdbezigheid van de Oppikoppi EHBO)
De camping van Oppikoppi is volgens mij doorheen het jaar gewoon een game-reserve, waar ze een paar weken per jaar de beesten uithalen om er andere beesten in te steken (van het type homo intoxicatus (damn, daar bestaat gewoon een artikel in Discover magazine over)
Hierboven zie je trouwens ook een aantal prachtexemplaren van dit specimen. De man met de rode overal-broek aan, hield ons de eerste dag tegen voor een “strafdop” mampoer, we zijn er maar blijven wonen. Op deze foto van dag 3 is er weer een “road block” opgezet om voorbijgangers zat te voeren. Mampoer-man heeft 3 dagen niets anders gedronken dan zijn eigen zelfgemaakt alcohol)

Oppikoppi is VEILIG?
Eigenlijk wel. Hoewel de podia niet in een tent zitten, maar onder een vet strooien dak (brandveiligheid iemand?), ze nog nooit van een byzantijns kruis gehoord hebben en iedereen dus iedereen kan verpletteren op weg naar het podium, hout gewoon per zak verkocht wordt om op te braaien en glas overal toegstaan is behalve op het festivalterrein zelf, je je eigen drank mag meenemen (ook al heb je hem zelf gemaakt) is Oppikoppi betrekkelijk veilig. Er rookt blijkbaar niemand op het podium, er is niet al teveel volk , ik heb niet gehoord dat er ergens een tent in de fik stond (hoewel mampoer-man wel bijna letterlijk in het vuur viel) en de meeste mensen die hun eigen alcohol hier maken (hier, zeker op het platteland, een vrij normale zaak) wel weten hoe dat moet.

Er lopen ook heel wat Keutels rond op Oppikoppi, mensen die gewoon een excuus nodig hadden om 3 dagen te zuipen en eigenlijk helemaal niet van rockmuziek houden. Een meerderheid lijkt daar eigenlijk toe te behoren.
En er is ook een evangelistische groep die niet echt voor de muziek komt. Zij zitten vlakbij de ingang van de festivalwei en hebben hun eigen douche en wc bij. Ze graven hun eigen verkeersdrempels om de auto’s traag te doen rijden en je kan er (dag en nacht) terecht voor een kopje chocomelk. We kwamen ze ook een keer tegen terwijl ze blikjes bier aan het leeggieten waren (“It has been enough! It has been enough!”)

Oppikoppi – The way of the Boomslang – Preface

Ondertussen ben ik al een week terug van Oppikoppi. Vanavond ga ik nog even aan Marie de foto’s vragen voor ze terug op cursus vertrekt en morgen ga ik mailen naar Daantjie, onze camping-buurman. Dan zal ik een hoop foto’s hebben genoeg voor een spetterend verslag.

(BTW ik had geen last van diarree, dus die spetters kan ik jullie besparen. Ik heb mijn bandje “ongehavend” van mijn pols gekregen. Daantjie is z’n echte naam, staat zo op z’n bussinescards, maar ze spreken het meestal uit als Daankie)

Vanaf donderdag vertoef ik in de veiligste provincie van Zuid-Afrika

Toch volgens dit artikel op sabcnews.

Oppikoppi vindt namelijk plaats in de rechteronderhoek van de provincie Limpopo, vlakbij Thabazimbi.

‘t Is maar dat je’t weet

Oppikoppi 13: The way of the Dassie

Samen met ons ma en ons pa heb ik een heel klein stukje van de Dassie-route gedaan op Tafelberg. Binnenkort ga ik een hele hoop dassie zien want…

Terwijl een deel van jullie op kamp is, ga ik naar Oppikoppi 13: Way of the Dassie, het grootste rockfestival van de RSA)

Voor meer info, surf eens naar http://www.oppikoppi.co.za/dassie , het Way of the Dassie-filmpje, vind je op www.youtube.com
(Als iemand een dassie wilt, laat het maar weten, op mijn verlanglijstje staat er al een)