Category Archives: Radio oidaR

Welcome to Night Vale (33/100)

Vandaag ontdekte ik Welcome to Night Vale, een Amerikaanse podcast over een fictief woestijnstadje. Het klinkt als een uitzending van een gemeeschapszender, maar dan uit een stadje waar heel bevreemdende dingen gebeuren.

Ik ontdekte Welcome to Night Vale via The Listserve, een mailinglist 23374 leden waarvan iedere dag één lid van de de lijst de kans krijgt om de hele lijst te mailen. Lang geleden schreef  ik daar hier al over,

Eigenlijk had ik Welcome to Night Vale al veel eerder moeten ontdekken, want 7 maanden geleden zat de show al in Ijsberg, schaam op mij…

Ontdek het vooral zelf.

Cover Hitchhiking Everest - Rik Merchie

Relaas: Hitchhiking Everest (17/100)

Cover Hitchhiking Everest - Rik Merchie

Voor de duidelijkheid: ik ben niet van plan om naar Nepal te liften. Ik wil gewoon dit verhaal delen. Begin mei ging ik voor het eerst naar Relaas, “een plaats voor waargebeurde verhalen, verteld door mensen die ze zelf hebben meegemaakt.” Daar hoorde ik het verhaal van Rik Merchie en sindsdien ben ik fan. (van Relaas en van zijn verhaal)

Rik stak in Gent zijn duim uit en liftte naar Everest Basecamp in Nepal. Maar luister vooral zelf naar zijn boeiende relaas.

Relaas 6 is ondertussen uitverkocht, maar luister zeker eens op relaas.be en houd de Facebookpagina in’t oog.

Ben je geïnteresseerd in Nepal? Ga dan ook eens kijken op www.handnepal.be, een organisatie die werkt rond digitale geletterdheid in Nepal.

Nieuwe huisgenoot: Hedy Lamarr

Sinds een paar weken hebben Lotte en ik een nieuwe huisgenoot: Hedy Lamarr. Het is geen tijdelijke logé of een nieuw huisdier, maar de naam van onze nieuwe WiFi-router. De vorige had al een tijdje problemen en na een tijd ben je het moe om met een kabeltje naast de modem te gaan zitten, ook al staat die modem dan naast de zetel.

En aangezien mijn twee Raspberry Pi’s (computers ter grootte van een bankkaart) voornamelijk aan het knipperen waren en ik nog een WiFi-dongle had liggen, leek het me wel een uitdaging om er een om te toveren tot een nieuwe router, op z’n minst als een tijdelijke oplossing. En omdat het beestje een naam moet hebben, heb ik haar Hedy Lamarr genoemd.

Waarom Hedy Lamarr?

Laat me eerst uitleggen waarom ik haar een “echte” naam gegeven heb. Awel, toen ik mijn tablet als Wifi-hotspot begon te gebruiken, moest ik een naam verzinnen voor die hotspot (een SSID). Aangezien ik weleens met radio bezig ben, besloot ik om dat netwerk Marconi te noemen als eerbetoon aan Gugliemo Marconi, als één van de uitvinders van de draadloze telegrafie ook een beetje de papa van alle draadloze netwerken.

Toen ik mijn huidige smartphone kocht, begon ik die natuurlijk ook als hotspot te gebruiken en had ik een nieuwe naam nodig. De inspiratie daarvoor vond ik op de Engelstalige wikipedia-pagina over Marconi. Bij zijn eerste experimenten werd hij bijgestaan door zijn butler Mignani, die als bijzondere taak had om in de lucht te schieten als een verstuurd radiosignaal was aangekomen. Een aparte maar niet onbelangrijke en vaak onderbelichte taak, dus dat werd de naam van de hotspot van mijn GSM.

Toen Lotte en ik gingen samenwonen haalde ik ook mijn (oude) WiFi-router terug van onder het stof en moest ik daar natuurlijk ook een nieuwe naam voor verzinnen. Terug naar de Engelse wiki over Marconi. In 1909 ontving Marconi tesamen met Karl Ferdinand Braun de Nobelrpijs voor de Naatuurkunde voor hun bijdragen aan de ontwikkelingen van de draadloze telegrafie. Een reden als een andere om gekozen te worden SSID.

Maar Karl Ferdinand Braun heeft ondertussen dus de geest gegeven (de echte deed dat overigens op 20 april 1918) en moest ik een nieuwe naam vinden voor mijn nieuwbakken router. Ik vond mijn lijstje zelf nogal mannelijk, dus ging ik op zoek naar een vrouw die een grote rol had gespeeld in de geschiedenis van de radio.

Original studio publicity photo of Hedy Lamarr in 1938. Wikipedia Commons

En wat voor een vrouw. Als de naam Hedy Lamarr al bij iemand die dit leest een belletje deed rinkelen, dan zal dat zijn vanwege haar filmcarrière. Filmmaker Max Reinhardt noemde haar “de mooiste vrouw in Europa” en in 1933 verscheen ze blijkbaar als eerste naakte vrouw in een speelfilm, de Tsjeschische film Ekstase (met daarin ook een close-up van haar gezicht tijdens een orgasme). Ze speelde ook de vrouwelijke hoofdrol in Algiers, maar is waarschijnlijk het meest bekend voor de rol van Delilah in Samson & Delilah.

Maar dat is niet de reden waarom ze ons draadloos internetverkeer in goede banen leidt. Die “ons draadloos internetverkeer” mag je lezen als “het draadloos internetverkeer van iedereen ter wereld”. In 1942 pantenteerde ze namelijk samen met George Antheil een geheim communicatiesysteem voor van op afstand bestuurde torpedo’s. Door de zender (de torpedobestuurder) en de ontvanger (de torpedo) synchroon van frequentie naar ferquentie te doen springen (Frequency hopping spread spectrum) werd het heel moeilijk om het radiosignaal op te sporen en te verstoren. Ze gaf het patent aan de Amerikaanse marine, maar die besloten om het niet te gebruiken voor torpedo’s. Andere uitvinders gingen er echter wel mee aan de slag en daardoor hebben we vandaag GPS, WiFi en Bluetooth, slechts drie van de technologieën die verderbouwen op haar patent. Dus ook de router in onze boekenkast.

Is het moeilijk om zelf zo’n Raspberry Pi router te fiksen?

Als je een Raspberry Pi en een werkende WiFi-dongle hebt, is het niet zo heel moeilijk. Je vindt heel wat tutorials en wikis op het internet die je op weg helpen. Het is vooral een beetje puzzelen tot je vindt wat jij nodig hebt.

Ik begon op de RPI-Wireless-Hotspotpagina op elinux.org. Op die wiki kan je onder andere vinden welke randapparatuur je allemaal kan gebruiken in combinatie met je Raspberry Pi. Het is ook de tutorial die je vindt als je op raspberrypi.org gaat zoeken, dus het leek me een goed vertrekpunt.

Ergens halverwege de tutorial liep ik echter vast en na vanalles en nog wat geprobeerd te hebben, besloot ik om Setting up a Raspberry Pi as a WiFi access point van adafruit te gebruiken. Die is heel duidelijk en begeleid je stap voor stap, maar had in mijn geval één nadeel: adafruit gebruikt een WiFi-dongle die ze zelf verkopen en ik een Belkin N300 Micro (omdat dat de enige was die ik in de Mediamarkt kon vinden van de verified peripheralslijst op elinux.org) en die zijn gebaseerd op een andere chip en hebben dus verschillende drivers.

Daar liep ik dus ook even op vast. Om je Access Point te configureren moet je namelijk ook ergens in een bestand (hostapd.conf) de naam van de driver opgeven en die kon ik niet goed vinden. Of beter gezegd,  welke naam ik ook probeerde, niets werkte. Tot ik ergens in een forumpost las dat iemand die regel code gewoon had weggelaten en jawel: Hedy Lamarr kwam tot leven!

Ons Hedy discreet in de boekenkast.

Ons Hedy discreet in de boekenkast.

We hebben Hedy in de boekenkast gezet, redelijk discreet tussen de kook- en de buitenboeken. Dat blauwe lichtje staat te pinken op de WiFi-dongle en die rode schijn achterin is de Raspberry Pi. Voor de duidelijkheid een foto zonder boeken, maar met flits:

Hedy Lamarr naakt in de kast

Hedy Lamarr naakt in de kast

Sinds kort hebben we dus terug draadloos internet thuis, maar voor mij is het projectje nog niet afgerond. Aangezien onze router geen bak is met firmware waar je moeilijk aan (uit) kan, maar een gewone (kleine) computer, kan je er eigenlijk alles mee doen wat je wilt. Daarenboven heeft de Raspberry Pi een hoop GPIO-pins zodat je er makkelijk sensoren en knoppen aan kan koppelen. (zie ook Psst… Ik heb een webserver onder mijn zetel en hij knippert.)

Bijvoorbeeld een PIR-sensor. Dat is zo’n sensor die je tuinverlichting doet aanspringen. Ik wil die gebruiken om ons draadloos netwerk automatisch aan te zetten als er beweging is in huis en uit te zetten als er niemand thuis is of we aan het slapen zijn. Wij hebben niet zo’n reuzegroot appartement en geheel toevallig staat Hedy Lamarr op het centrale kruispunt in ons appartement en aan de voordeur, de ideale locatie voor zo’n sensor.

Links de PIR-sensor en daarnaast mijn Raspberry Pi met Protoplate en nog wat (grote) knoppen

Links de PIR-sensor en daarnaast mijn Raspberry Pi met Protoplate en nog wat (grote) knoppen

Dan heb ik ook nog wat knoppen die ik wil gebruiken om ons Hedy manueel uit te zetten of te resetten. Je kan natuurlijk ook gewoon de stroom uittrekken, maar als het kan, verkies ik toch sudo shutdown -h now (en het is gewoon leuk om overal grote knoppen in te steken).

Het is ook de eerste stap voor het BlueFi-project (waarmee ik mijn eerste Raspberry Pi gewonnen heb). De volgende stap (mijn 3G-dongle aan de praat krijgen op mijn Raspberry Pi) zal nog niet voor direct zijn (ook daar blijf ik vastlopen op drivers die ik niet aan de praat krijg), maar aangezien Lotte een weekend aan het begeleiden is met Koning Kevin heb ik dit weekend het rijk alleen en ga ik in ieder geval proberen om die bewegingssensor aan de praat te krijgen en dat hier ook online te posten. Als dat al lukt tussen de was en de plas zal ik al heel blij zijn.

Als je tot hier gelezen hebt, krijg je van mij nog een toemaatje: de Amerikaanse TV-zender CBS maakte een korte reportage getiteld Hedy Lamarr: Inventor of WiFi met daarin een overzicht over het leven van Hedy Lamarr en haar uitvinding en ook een paar beelden uit Ekstase. Nothing too offensive, maar toch lichtjes NSFW.

En als je nog een idee hebt voor een knop, lampje, sensor of andere functionaliteit om te integreren in Hedy Lamarr, laat het dan maar weten.

Podcasting the news? #bcvrt

Het is met een beetje vertraging, maar ondertussen staat hij toch online, mijn presentatie voor BCVRT, een Barcamp in het Amerikaans Theater, georganiseerd door de VRT.

Ik heb er lang over getwijfeld, want , maar uiteindelijk toch mijn presentatie vanop Barcamp Gent 3 overgedaan, maar dan deftig.

Radio definiëren blijkt moeilijk, zoals ik ook tijdens m’n gastcollege op Plantijn probeerde duidelijk te maken aan de studenten communicatiebeheer en journalistiek. Wat voor de ene wel radio is, is het niet voor de andere.

Maar als het gaat over de evolutie van de distributiewijzen van radio blijft de discussie vaak hangen in “gaan we een uitvinding uit de jaren ’80 vervangen door een upgrade uit 2007 of niet?” en niet “hoe gaan mensen vandaag om met radio, muziek en gesproken nieuws en hoe zullen ze dat doen in de toekomst?”.

Persoonlijk boeit die tweede vraag me meer dan de eerste. Vooral omdat het grootste deel van de luisteraars nog steeds die mooie uitvinding uit 1914 gebruiken: FM.

Maar dus, podcasting the news, of het aanbieden van nieuwsbulletins in een eenvoudige RSS-feed. Op een gegeven moment vond ik dat een goed idee, vooral omdat nieuws+, de digitale nieuwsstream van de VRT eigenlijk geen stream is maar een MP3 op repeat. Het enige dat er voor nodig is om daar een podcast van te maken, is een streepje XML, dat bij voorkeur ieder uur aangevuld wordt zodat iTunes en Tuneinpro ook kunnen volgen wat er gebeurt.

En dat idee kan je ook makkelijk verder uitbreiden naar de krantencommentaren, verkeersinformatie en het weerbulletin. Voor het geval je dat even secundair zou willen waarnemen tijdens het ontbijt voor je in de auto stapt.

In mijn presentatie beperkte ik me voornamelijk tot content van de VRT, maar dat komt omdat ik even vergeten was om Belga Audio te vermelden. (my bad)

Belga Audio, van het Belgisch persagentschap Belga, creëert dagelijks ook honderden MP3’s met nieuwsbulletins voor een groot deel van de Belgische niet-publieke radiozenders. Die droppen ze ieder uur (of toch minstens twee keer per dag) via FTP op servers in het hele land, die ze volautomatisch inplannen en afspelen. Dus ook daar mogelijkheden zat, beter nog: Lokale content! Geotagging!

Waarom een podcast? Simpel: het duurde een kwartier om een proof of concept te maken, door een bestaande podcast te openen, leeg te halen en te vullen met een nieuwe auteur, een disclaimer en een url naar een MP3 en naar m.deredactie.be.

Is het daarom het beste medium om radiocontent in aparte (kleine) segmenten tot bij je luisteraar te brengen? Geen idee, maar als je zin hebt om het verder uit te zoeken laat het me dan zeker weten.

#vooronderweg Volume 3: Proficiat Tim & Isabelle

Eind mei ben ik gestopt bij het REC Radiocentrum als onderzoeker. Toen ik aankondigde dat ik ging vertrekken heb ik mijn collega’s gevraagd om een CD’tje voor mij te maken Voor Onderweg. Niet het filosofische onderweg zijn op het levenspad waarop ik net een andere weg gekozen had, maar letterlijk voor onderweg: de auto waar ik mee rondrijd heeft een eenvoudige radio zonder aux-in of USB-aansluiting, dus een paar CD’tjes voor als je preference 1 en preference 2 radiostation het laten afweten waren wel welkom. Bijkomende opdracht: kies zelf de rit waar het CD’tje bijhoort, of het nu bedoelt is voor ochtendfiles of zomers cruisen door Zuid-Frankrijk of om ‘s nachts mee terug te keren van een optreden in Rijsel, dat is net de bedoeling. één voor één bespreek ik die CD’s en het verhaal erachter.

De derde CD #vooronderweg die ik mijn handen kreeg kwam van Tim. Een speciaaltje. Niet dat hij zoveel tijd heeft gestoken in het samenstellen van een CD met de juiste nummers in de juiste volgorde om de juiste sfeer te zetten, maar een speciaaltje om heel andere redenen.

Tim trouwt vandaag (18 juni) en zijn #vooronderweg is een mix met een verhaal: het is de mix die hem doorheen de zomer van 2010 loodste, de zomer waarin hij en Isabelle besloten om te trouwen.

Een mix vol zwoele platen, perfecte voor een lange trip door zomerse landschappen.

Proficiat!

#vooronderweg Volume1: Van Pieter voor Fré

Eind mei ben ik gestopt bij het REC Radiocentrum als onderzoeker. Toen ik aankondigde dat ik ging vertrekken heb ik mijn collega’s gevraagd om een CD’tje voor mij te maken Voor Onderweg. Niet het filosofische onderweg zijn op het levenspad waarop ik net een andere weg gekozen had, maar letterlijk voor onderweg: de auto waar ik mee rondrijd heeft een eenvoudige radio zonder aux-in of USB-aansluiting, dus een paar CD’tjes voor als je preference 1 en preference 2 radiostation het laten afweten waren wel welkom. Bijkomende opdracht: kies zelf de rit waar het CD’tje bijhoort, of het nu bedoelt is voor ochtendfiles of zomers cruisen door Zuid-Frankrijk of om ‘s nachts mee terug te keren van een optreden in Rijsel, dat is net de bedoeling. één voor één bespreek ik die CD’s en het verhaal erachter.

Deze week kreeg ik de #vooronderweg van Tim in handen en toen bedacht ik dat ik die van Pieter nog niet besproken had.

#vooronderweg volume 1 Van Peter voor Fré

#vooronderweg volume 1 Van Peter voor Fré

Pieter’s CD verdient de eerste plaats, aangezien het de eerste was die ik in handen kreeg. In de geest van de mixtape is de playlist een screenshot van iTunes, op maat gevouwen en gescheurd. In het hoesje vond ik een brief. De inhoud daarvan blijft tussen Pieter en mij, al moet ik zeggen dat de boodschap me raakt.

Niet alleen het hoesje refereert naar een tijd waarin je namiddagen doorbracht met het kopiëren van liedjes op cassettes, de hele CD is een klein kleurboek, verbonden door één idee, achter elkaar gezet volgens smaak.

En ik moet zeggen dat ik wel van Pieter’s smaak houd qua roadtripmuziek: er staan veel bekende nummers op, maar ook veel versies die ik niet kende zoals de Urban Assault Vehicle-versie van Rollin’ van Limp Bizkit.

De grootste verrassing was voor mij Africa van Pyogenesis, een cover van Toto natuurlijk. Een nummer waar ik in Zuid-Afrika redelijk om de oren mee werd geslagen en waar ik sindsdien toch wel een speciale band heb. En het is ook gewoon een onverwacht geweldige versie om mee te brullen.

Ook ietwat in mixtape-stijl eindigt de CD met The End van The Doors, eentje om mee uit te bollen.

Kort gesteld is de #vooronderweg van Pieter een echte roadtrip-mixtape.

De volgende op het lijstje: Kong is a DJ van Koen.

Tomas strijkt neer

 

Vrijdagochtend hing ik op zo’n negentig meter hoogte te strijken. Aan de VRT-toren. Als lid van de Extreme Strijkclub die Tomas De Soete op woensdag had gesticht. De hele week was hij al op zoek naar een nieuwe sport in het kader van de week van de sportclub.

Lindeslingeren bleek maandag niet zo’n hit en op dinsdag vond Linde de eerste poging om extreem te strijken nogal flauwtjes: strijken in de MNM-studio of naast Goedele De Wachter achter de desk van Het Journaal. Op woensdag bedacht Linde dan haar eigen versie van extreem strijken en plantte een heet strijkijzer op het gezicht van Tomas.

Tegen donderdag had Linde iets anders uit haar mouw geschud: ze had een telefoontje gekregen van een andere Tomas. Geen ongelovige maar een ongelofelijke Tomas die met een echte extreme sport op de proppen kwam: een combinatie van strijken en abseilen. En welke locatie was er beter dan de toren van VRT en RTBF? Met een hoogte van zo’n honderd meter toch al de moeite.

En zo zag ik donderdagochtend een berichtje van Steven Lemmens opduiken op twitter. Of er iemand zin had om mee te abseilen van de VRT-toren. Nu ben ik geen survivor, maar je vindt me weleens aan een klimmuur of op een zelf gesjorde toren, dus een rappel van honderd meter zag ik wel zitten.

Onmiddellijk een berichtje teruggestuurd en vanop het werk nog even een e-mail met de vraag of ik dan ook mijn eigen klimgordel zou moeten meenemen. Dat bleek niet nodig, dus reed ik vrijdagochtend vroeg naar Brussel voor de afdaling. 


Er waren nog vijf steunende leden uitgenodigd die ons van beneden aanmoedigden, en samen met de twee Tomassen en fotografe Joke Storms mocht ik afdalen. Aangezien je moeilijk een strijkplank in je rugzak kan meenemen en ergens halverwege opstellen, werden strijkplank en -ijzer eerst ergens halverwege opgehangen.

Eerst was Tomas aan de beurt. Die voelde zich toch niet helemaal op z’n gemak, maar daalde desalniettemin af tot aan de strijkplank om een trui te strijken. Dat werk bleek evenwel nutteloos want Tomas gooide de trui onmiddellijk na het strijken naar beneden. Zoals je ook kan zien in de repo van De Rode Loper.

Daarna vertrok fotografe Joke naar beneden. Weliswaar zonder Nikon, toch iets te bang om die te laten vallen, maar met een kleine camera. Als laatste vertrok ik onder begeleiding van Tomas naar beneden. Ook nog even gedaan alsof ik aan het strijken was voor de foto (het strijkijzer was toch niet aangesloten) en dan roetsj… verder naar beneden.

Along the way heb ik zelf nog “abtwitteren” of “tweetseilen” uitgevonden door m’n eigen strijkfoto op twitter te posten terwijl ik aan het afdalen was. Een paar StuBru-medewerkers waren er toch van onder de indruk. De VRT-toren was de hoogste rappel die ik ooit gedaan had, maar in plaats van dat eerste onveilige gevoel bij het aanzetten was er bij mij nu alleen maar adrenaline.

Honderd meter lucht onder je en daarin afdalen vanop één van de hoogste punten van Brussel onder een staalblauwe hemel, veel mooier dan dat wordt het niet. Of toch, want ik heb nog een strijkijzer en strijkplank meegekregen van het Tomas Staat Op-team. Misschien toch eens een paar musketons en schlinges meenemen om te gaan strijken aan de klimmuur.

De beelden van het extreem strijken vind je HIER.

 

Deze blog werd ook gepost op: 
http://www.radiocentrum.be/blogoverzicht/tomas-strijkt-neer

http://www.radiovisie.eu/be/nieuws.rvsp?art=00080625

Radio Contrast op FM Brussel

 

Met Radio Contrast wil het REC jongeren met een diverse afkomst meer kansen geven als radiomaker.

Daarom organiseert het REC Radiocentrum in samenwerking met haar partners regelmatig kennismakingsworkshops. Hiervoor krijgt het REC Radiocentrum steun van de Vlaamse overheid. FMXtra

Op zaterdag 7 maart nodigden we Imane, Yao, Ramzi en Rabia uit in de studio’s van FM Brussel. Ze leerden hoe de verschillende redacties werken, hoe je een programma maakt, wat de taken van een presentator, technicus of reporter zijn en gingen zelf aan de slag. Ramzi trok de stad in en deed enkele straatinterviews, Rabia deed research over diversiteit in de media en kwam tercht bij Nadia Dala, Yao bracht verslag uit van haar werk bij Globe Aroma en Imane presenteerde het hele programma.

De uitzending herbeluisteren kan via FM Extra, de webradio van FM Brussel.

Klik hier om naar FM Extra te gaan en klik dan rechts bovenaan op luister.

Deze blogpost verscheen ook op www.radiocentrum.be.