Morgen gaan ze in mij zitten

Morgen gaan ze in mij zitten
Biopsie
Een gaatje maken
Camera erin
Gezwollen kliertje zoeken
Stukje uitsnijden
Inpakken
Wegwezen
Dichtnaaien
Klaar.

Het is de eerste keer dat ze echt in me gaan zitten en niet aan me. Aan dat ben ik gewoon. Een teennnagel eruit, een bot terug rechtduwen, een scheenbeen dichtnaaien, … In niet.

Ik ben al langer fan van de quote “Hope for the best, prepare for the worst” maar ik wist niet dat er ” …and expect the unexpected” achterkwam, noch dat het blijkbaar een uitspraak van Gary Busey was. Of dat het eigenlijk “Pray for the best” was.

Nu kan ik mij niet voorbereiden en dat vind ik moeilijk. Niet dat ik er goed in ben, in voorbereid zijn, maar het geeft me toch het gevoel dat ik ‘iets’ kan doen. Dat kan nu niet. Ik moet op tijd zijn en gaan liggen. Veel voorbereiding komt daar niet bij kijken.

Het is een routineklus en ik heb vertrouwen in de chirurg. Maar het resultaat, daar heb ik geen vat op. Hope for the best…