Tag Archives: Karibib

Dag 6: maandag 23/4 Karibib – Waterbergplateau

Maandagmorgen, Marie moet terug aan het werk. Ze laat ons nog even rustig wakker worden terwijl ze zelf naar een vergadering rijdt. Een tijdje later komt ze ons ophalen en vertrekken we naar de mijn. De goudmijn van Karibib is een dagbouwmijn. Het is het kleinste ‘project’ van AngloGold Ashanti, een Zuid-Afrikaans goudbedrijf. De mijn draait praktisch break-even, ze maken maar een paar miljoen winst per jaar. In 17 jaar tijd werd ongeveer 1 kubieke meter goud gedolven. Daarvoor hebben ze een ongelofelijk grote put gegraven en die wordt richel per richel verder uitgebreid. Er worden gaten geboord. Die worden gevuld met dynamiet en opgeblazen. Dat puin wordt dan opgeruimd met kranen, bulldozers en dumptrucks.

Er worden constant proefboringen gedaan om de ondergrond in kaart te brengen en op basis daarvan beslissen de geologen wat er met het gedolven puin gebeurd. Er worden hopen gemaakt op basis van de hoeveelheid goud die erin verwacht wordt. Voor de mijn van Karibib gaat het om een gemiddelde van 250 kg/maand. Het puin wordt in steeds kleinere stukken gebroken en in het labo (waar maar 3 mensen binnen mogen om alles zo geheim mogelijk te houden) wordt het goud eruit getoverd. Na het bezoek aan de mijn zijn we met Marie en Sidney (een collega van Marie) in de Minimark gaan eten en hebben we ook even de foto’s bekeken die tot dan toe geschoten waren, zodat ook ineens de flash-kaartjes leegwaren. Na het eten nog even shoppen en hupsakee: tijd om te vertrekken naar Waterbergplateau. Deze keer nemen we toch maar de snelweg, om nog in pikkedonker aan te komen. De receptie is al dicht en er staat niemand aan de poort, dus hadden we evengoed voor niks kunnen kamperen.

Je kan de Namibische reisposts ook chronolosch lezen, dat lijkt logischer.

Dag 5: zondag 22/4 Swakopmund – Karibib

We proberen Werner, met wie we zouden gaan haaienvissen, vruchteloos te bereiken. We rijden langs Long Beach, waar Angelina Jolie haar koter heeft geworpen, naar Walvisbaai. In Walvisbaai is eigenlijk niet zoveel te zien.

We rijden er een beetje rond dissecteren een kwal en nemen een paar foto’s van de zoutmijn, terwijl we ondertussen nog een paar keer naar Werner proberen te bellen. De volgende dag zal blijken dat Werner niet alleen uit de buurt van zijn GSM was tijdens het haaienvissen, maar ook een beetje pissed omdat we hem ’s zaterdags niet gebeld hadden. Na inkopen te doen in Swakopmund vertrekken we dan maar terug richting Karibib. Ik krijg een donkerbruin vermoeden dat die rots naast de weg wel een heel verleidelijk punt is om een flitscamera achter te steken, dus rijden we maar 2500 toeren in 5de terwijl we vriendelijk naar meneer de agent lachen. We besluiten om nog even naar Spitzkoppen te rijden, alleen zijn we op dat moment al de zijweg en moeten we een goed punt vinden om terug te kunnen draaien. We rijden even rodn in Spitzkoppen en zien dan de ultieme zonsondergangplaats. We stoppen de auto (parkeren is veel gezegd) en beklimmen een paar stevige brokken graniet, zwaar gepolijst door de eeuwen heen, met een gasvuur, een aantal mokken en koffie!!! We hebben echt de perfecte plaats gekozen om de zon te zien ondergaan tussen twee bergen. Door het donker naar huis en dan gaan slapen, want op maandag moeten we fris en monter zijn om de mijn te bezoeken.

N.B. De foto’s op Filip’s Flickr

Je kan de Namibische reisposts ook chronolosch lezen, dat lijkt logischer.

Dag 4: zaterdag 21/4 Karibib – Swakopmund

We hadden besloten om buiten te slapen. Karibib ligt niet in Malaria-gebied dus is het niet gevaarlijk om buiten te slapen en het ligt tussen de keerkringen, dus warm genoeg. Na genoten te hebben van de sterren en de zonsopgang gaat Roy even lopen en rijd ik, samen met Marie naar de supermarkt. We slaan proviand voor een stevig ontbijt en onderweg en nadat we alles bijeen hebben geraapt en hebben ontbeten, vertrekken we naar Swakopmund. Nog even stoppen om een SIM-kaart te kopen, om toch een beetje ontvangst te hebben in Namibië, want niemand van ons heeft roaming. Een paar 100 km later komen we aan in Swakopmund, waar de Swakop in de Atlantische Oceaan uitmondt. Spijtig genoeg heeft Namibië maar 1 rivier die het hele jaar stroomt en dat is niet de Swakop, dus is uitmonden in dit droge seizoen niet echt letterlijk te nemen.Als we uitstappen komen we toevallig de baas van Marie tegen (Namibië blijft een kleine wereld) en we kuieren even over het strand.

Swakopmund is één van de spannendste plaatsen van Namibië, er valt namelijk iets te beleven. Je kan er namelijk haaienvissen, quadrijden in de duinen, parachutespringen in de duinen, ballonvaarten doen over de duinen en alle andere dingen die je met duinen kan bedenken. Rond Swakopmund liggen namelijk “een aantal duinen”, ook bekend als de Namib Woestijn. De Namib woestijn en (zijn Zuid-Amerikaanse tegenhanger) de Atacama zijn de oudste woestijnen van de wereld. De reden van hun ontstaan is een koude zeestroom, in het geval van de Namib, de Atlantische Oceaan. Die zorgt ervoor dat grote stukken van de woestijn constant met mist bedekt zijn en die momenten dat het niet zo is, ongenadig beschenen worden door de koperen ploert. Omdat de grond te arm en te zout is, groeit er praktisch niets. Wij hebben er eens doorgecruised met quads, bangelijk om te doen.

Na ons tripje twijfelen we nog even of we naar decollega van Marie zouden rijden met wie we dat weekend gaan haaienvissen, maar met het idee dat we zondag nog tijd genoeg zullen hebben, besluiten we om in de duinen te zitten en naar de zonsondergang te kijken. Als we bovenop een duin zijn aangekomen (we hebben het hier over woestijduinen, de Hoge Blekker is er niks tegen), krijgen we toch de indruk dat onze inspanningen voor niets zijn geweest. Niet alleen staat er ongelofelijk veel wind, wat het verwarmen van water voor ons taske zonsondergangkoffie danig bemoeilijkt, maar is de zee ook nog eens in een dichte mist gehuld, wat geen probleem zou zijn bij de Indische Oceaan, maar bij de Atlantische Oceaan de kans op een vette-zonsondergang-te-zien-vanop-het-Afrikaans-continent toch drastisch vermindert. We genieten desalniettemin van een kop koffie en de zon die daalt in de mist en rijden terug naar Swakopmund-centrum op zoek naar een B&B en avondeten. (even een opmerking tussendoor: niet alleen ligt Namibië een pak dichter bij de evenaar, de tijdzone komt ook net is realistischer overeen met de zonnetijd, waardoor het iets na zessen toch meestal al donker is). Een slaapplaats is snel gevonden: Villa Wiese, vlakbij het oude station.

Eten is een ander paar mouwen. Marie kent nog een gezellig restaurantje, maar daar is geen plaats meer, we trekken wat door de stad, maar gaan uiteindelijk toch terug naar het restaurantje van Marie om er aan de toog te wachten tot er wel plaats voor ons is in de herberg.

N.B. De foto’s op Filip’s Flickr

Je kan de Namibische reisposts ook chronolosch lezen, dat lijkt logischer.

Dag 3: vrijdag 20/4 Windhoek – Karibib

’s morgens laten we Windhoek achter ons. Filip heeft nog even een nieuwe slaapzak gekocht- hij had het nogal koud gehad aan de grens met Botswana- en de juiste gastankjes – we hadden namelijk het verkeerde formaat bij (ik was ze niet gaan halen, wil ik hier even bij vermelden, want ik weet hoeveel verschil daarop zit). We rijden naar het Daan Viljoen Park, een natuurgebied op een steenworp van Windhoek. We wagen ons hier aan een kleine wandeling in de vrije natuur, genietn nog even van een ijsje en vertrekken naar Karibib.

Over gravel.

We kiezen er namelijk voor om niet de snel weg te nemen, maar 2 C-wegen (B zijn de snelwegen, C verhard of gepekt, D verhard, F “farmroads”ofte privéwegen) langs een klein vervallen huisje dat ooit een buitenpost van het Duitse leger in Namibië was, waar de soldaten die teveel gezopen hadden naartoe gestuurd werden.

Tegen zonsondergang hebben we net bergpas achter de rug als we een stel pilaren zien voorbijwandelen. 2 Giraffen, zomaar in het wild, niet in een natuurreservaat of niks. We beseffen plots dat we 4 heel verschillende beelden rond on hebben: achter ons een bergpas, links een vette zonsondergang aan een heldere hemel, voor ons 2 giraffen in de Kalahari en rechts een vette regenstorm. Nog een hoop kilometers te gaan, dus als de dagtaak van de zon erop zit en ze de maan kan beginnen beschijnen vertrekken we terug. Eerst door de storm en als we die zeker gepasseerd zijn stoppen we voor een kopje koffie. De eerste kop in een reeks avondlijke kopjes. Terwijl we genieten van de sterren komt er plots een bakkie (pick-up) aangereden. Ik zet snel even de “dubbele pinkers” aan om ons een beetje zichtbaar te maken, waardoor de bestuurder denkt dat we in de problemen zitten en stopt. We gebaren dat er niks aan de hand is en vertrekken iets later zelf ook terug. We zitten op 14 kilometer van Karibib zien we aan de kant van de weg, dus ik trap hem even op z’n staart, voor zover dat veilig is ’s nachts tussen de wildhekken en een beetje later komen we in mijnstadje (met de nadruk op “je”, 700 inwoners) Karibib aan. We zoeken Marie op en drinken er ene in de countryclub waar zij woont. Dan trekken we naar een café in het dorp, het enige met een gemengd cliënteel: Namibië is onafhankelijk geworden voor het einde van de Apartheid, heeft het systeem onmiddellijk afgeschaft, maar heeft dus ook die omwenteling niet meegemaakt. Apartheid bestaat hier niet, maar in het ene café zie je geen blanken, in het andere geen zwarten. (het stadje is te klein voor 2 winkels, dus in de “Minimark” zie je iedereen) Na het “gemengde” café wippen we nog even binnen in het “blanke” café. Aangezien we door de schaarse vrouwen als nieuw/jong vlees worden gezien hadden we waarschijnlijk weinig moeite moeten doen om ook letterlijk binnen te wippen, maar om het met de woorden van onze paus te zeggen “geef mijn portie maar aan Fikkie”. Marie had aan Filip gevraagd om Belgisch bier mee te brengen uit Jo’burg (in Namibië bijna niet te vinden), maar we zijn het vergeten te gaan kopen en Filip besluit dan maar om een rondje shooters te geven om het goed te maken.

N.B. De foto’s op Filip’s Flickr

Je kan de Namibische reisposts ook chronolosch lezen, dat lijkt logischer.