Tag Archives: Melville

bedroevend

Dat is de enige manier waarop je het Zuid-Afrikaanse weer op dit moment kan beschrijven.

De linkerfoto heb ik vanmorgen gemaakt, rond een uur of 8.
Je ziet gewoonweg de koppies niet (zie het verschil met rechts). Johannesburg gehuld in mist in de zomer, dat ik dat nog mag meemaken voor ik vertrek. (en ik heb het contrast of de helderheid niet liggen verneuken, het is echt zo somber en je kon de koppies echt niet zien)

Nu mijn stelling is dat er geen betere moment is om te vertekken. Filip (mijn kamergenoot, degene die in mijn kamer woonde voor ik daar introk) vertrok eind juni van de Zuid-Afrikaanse winter naar de Belgische zomer, van stralend weer naar doorweekte Gentse Feesten.

Ik vertrek van de Zuid-Afrikaanse zomer naar de Belgische winter. Dat slaagt ook tegen, maar dat valt te verwachten. Op dit moment lijkt het me ook niet veel slechter in Zuid-Afrika, alleen 20 graden warmer dan in België.

Het heeft deze zondag weer een paar stevige buien gedaan. Ik had bedacht dat ik toch nog even een laatste keer mijn kleren zou wassen voor ik vertrok, 2 ladingen was. Oeps, vanmorgen maar wat vroeger opgestaan om mijn broek droog te strijken, anders had ik niks om aan te doen behalve een vuile short.

Anyway, my days are numbered, it’s the final countdown, …
Deze donderdag land ik om 5 over 9 op de Zaventemse tarmac, de rest zien we wel.

spiegeltjes spiegeltjes aan de wand

Tijd voor het tweede detail

Zoals veel Zuid-Afrikaanse huizen heeft het onze 2 badkamers, 1 midden in het huis en 1 ‘en suite’ bij de hoofdslaapkamer. In de tweede hangen een hele hoop spiegels en daar kan je natuurlijk leuke spelletjes mee doen. (deze foto is trouwens getrokken voordat Christophe het voorstelde) Aan de linkerkant zie je trouwens nog een klein stukje van de vierde spiegel die er hangt. Aan de rechterkant zie je trouwens nog een redelijk stuk harige Fré.

Sabena, KLM, …

Hoewel de titel aan vanalles anders doet denken (voornamelijk aan luchtvaartmaatschappijen), ga ik hier iets schrijven over mijn huis. M’n fotoronde is nog steeds niet af, maar ik heb ondertussen een andere strategie bedacht: details.

 

Vandaag focus ik op de koffielepeltjes, want die vertellen een heel verhaal op zichzelf. Op een paar kale subjecten na, zijn alle koffielepeltjes in ons huis gepikt op het vliegtuig. We hebben er dus een paar van Sabena, één van KLM en nog één van een andere luchtvaartmaatschappij. Daar kan je uit afleiden dat de eigenaar van ons huis kleptomaan is, maar ook dat ze veel richting Europa gevlogen heeft. Ja, ik heb een klein tipje van de sluier opgelicht, we hebben het hier over een ‘ze’. En niet zomaar een ‘ze’, We hebben het hier over een professor Afrikaans aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Een Afrikaanse die is uitgeweken naar Nederland en haar huis, vlakbij de Randse Universiteit verhuurt aan Nederlanders en Belgen, het lijkt wel een uitwisselingsproject.

9 Months in Jo’burg

9 Maanden leef ik nu al in Johannesburg, over 3 maanden loopt m’n contract af en dat zie je ook zwaar aan mijn scheurkalender. Het zullen drie korte maanden worden, net als de afgelopen 3 maanden kort waren. Deze foto heb ik tussen 2 buien door getrokken. Het weer is nog nooit zo slecht geweest hier (Vanuit mijn standpunt, Natalie vertelde me dat her vorig jaar rond deze tijd ook zo was) want terwijl ik dit typ is het weer flink beginnen gieten.

Het is al bijna twee weken nu dat het bijna heelder dagen betrokken blijft en dat er minstens 1 keer per dag een fikse bui valt (het druppelt hier nooit, het regent hier bijna nooit, dit noemt men gieten).

Het weer doet aan België denken, alleen dondert het hier meer. Op zo’n momenten vraag je je af waar het winterweer naartoe is (22 graden, stralende zon) en wanneer het zomer zal worden. Dan stormt het ook vrij vaak, maar vooral ‘s avonds, na een stralende dag.

Met andere woorden, ik ben verwend. Aanpassen aan het weer blijkt ook het moeilijkste te zijn voor Belgen en Nederlanders die terugkeren. Daarom ben ik eigenlijk blij dat mijn contract in januari afloopt. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik denk dat het mentaal makkelijker te aanvaarden is om van de zomer naar de winter te vliegen en in schijtweer terecht te komen dan andersom. Neem nu Filip, waarmee ik naar Namibië ben geweest en die eind mei teruggekeerd is naar België (en die dit waarschijnlijk ook leest). Hij vloog van de winter naar de zomer, maar wel van de zon naar Gentse feesten die in het water vielen. Naar een zomer die bijna dag op dag kouder was dan de winter in Johannesburg. Als ik in januari terugkeer kom ik gegarandeerd terecht in regen, kou en (hopelijk) sneeuw, maar dat is normal, het is namelijk putje winter.

Anyway, de Johannesburgse grond geniet waarschijnlijk met volle teugen van dit weer, na weken zonder regen.

Ons mooie huisje kan er wat minder goed tegen, er waren enkele vochtplekken in de keuken en die zijn beginnen lekken door de aanhoudende buien. Ik zie net dat er zelfs in de eetkamer water langs de muur loopt.

Dat doet me er trouwens aan denken dat ik foto’s van m’n huis on-line ging zetten. Ik ben er nog steeds niet aan toegekomen om dat deftig op poten te zetten, dus dat wordt nog even wachten.

 

Bijna op weg naar huis…

De Namib – Van daarheen en weer terug/ In de ban van Namibië

Vandaag 2 posts, en de volgende 12 dagen ook iedere dag één: een Namibisch reisverslag…

Het Namibië-verslag van de man met de hobbitvoeten.


Fellowship of the desert.

Mocht je het nog niet weten: ik woon en werk voor een jaar in Zuid-Afrika. En als je ergens woont en werkt dan leef je er ook. Zo kwam het dat op een zekere zaterdag een zekere Frederik, die ook weleens Fré werd genoemd en toekomstig lid van het bondgenootschap, besloot om met de fiets naar een winkelcentrum te rijden om commissies te gaan doen.Bij het vertlaten van zijn hobbistee merkte hij echter dat de banden van die fiets nogal aan de platte kant waren, en met het extra gewicht van de terugweg in het achterhoofd besloot hij om eerst Melville te rijden, waar de eigenaar van de fiets woonde, die ook een fietspomp had. Daar aangekomen was hij nogal uitgeput en tijdens het verbruiken van een kop koffie met de inwoners bleek dat geologe Marie, één van de inwoners van het huis en toekomstig lid van het Bondgenootschap wel zin had in een braai. De andere huisgenoten hadden er niet zoveel zin in, maar een zekere Fré stelde voor dat hij wel voor de pasta- en aardappelsalade zou zorgen en nodigde hierbij dus zichzelf uit. De taken werden verdeeld. Geologe Marie zou voor de groenten zorgen samen met Natalie, Ronald voor de alcoholische verfrissingen, Filip, inwoner en toekomstig lid van het bondgenootschap, voor het vlees en zoals reeds vermeld, Fré voor de gepaste hoeveelheden zetmeel. Er zouden ook nog enkele andere vrienden en kenissen uitgenodigd worden, waaronder Roy, toekomstig lid van het bondgenootschap.

Samen trokken een Filip en Fré met de auto naar het winkelcentrum alwaar zij bovenstaande voedingsmiddelen aankochten alsook een tondeuse, een grote zwarte doos en een aantal kledingstukken.Zij laafden zich ook in een gelagzaal alwaar zij de grote zwarte doos met de nodige geheimzinnigheid behandelden.

Op de terugweg haalden zij ook nog Pascal, een huisgenoot van Fré, maar geen toekomstig lid van het bondgenootschap, op.

In de stee in Melville werden de nodige voorbereidingen getroffen voor de braai en al gauw kwamen de eerste genodigden aan. Tijdens dit gezellig samenzijn werd het bondgenootschap gesticht. Geologe Marie vertrok een weinig later voor een aantal weken naar de mijn in Namibië alwaar zij stage liep en de andere leden van het toekomstige bondgenootschap besloten om Marie en, en passant, heel Namibië een bezoek te brengen. Plannen werden gesmeed de voorbereidingen konden hun aanvang nemen. De tocht zou een tweetal weken later zijn aanvang nemen en per auto geschieden. De leden van het bondgenootschap hadden hierbij de keuze tussen 2 auto’s, waarbij uiteindelijk voor die van Roy gekozen werd omdat die net iets groter was en door de verhuurder volledig kon worden nagekeken voor het vertrek. Bijkomend voordeel was dat Filip hierdoor zijn auto terug kon inleveren bij zijn verhuurder. Dit alles kon natuurlijk alleen maar met de goedkeuring van de verhuurder van Roy’s auto. Die had op zich geen bezwaren, maar wel eisen, die hij met de nodige Afrikaanse traagheid in verschillende stappen communiceerde, zodat uiteindelijk pas op de avond van het vertrek alles geregeld was. Ondertussen stond het contract voor de auto op naam van Fré, omdat hij de enige was met een internationaal rijbewijs, waren de nodige papieren en vrijgeleides verkregen en getekend en kon er eindelijk vertrokken worden.

N.B. De foto’s op Filip’s Flickr

Je kan de Namibische reisposts ook chronolosch lezen, dat lijkt logischer.

koppie koppie

Om het simpel te houden voor mezelf neem ik alle uitstapjes naar Melville vorig weekend samen. Op vrijdagavond na het werk ben ik samen met Timothy, Giordano en Fabio met Peter (een Belg die hier al 8 maanden woont met zijn Zuid-Afrikaanse vriendin) naar Melville gereden om ‘er ene te drinken’. Éne werden er wel 4, want in Melville is het iedere dag happy hour van 17u tot 19u (een beetje zoals Autres Directions, maar dan zonder DJ’s die over’t straat lopen). Eerst zijn we naar Six geweest een redelijk hippe club in 7de Straat. Aan de muren hangen schilderijtjes van iconen zoals Maradona, Lenin, Ché, Mao, de Mona Lisa, … Volgens Peter hebben ze daar de beste Mojito’s van heel Johannesburg en ik heb nog niet overal een mojito gedronken, maar die van Six zijn wel bangelijk. +/- 2.80 euro voor één Mojito kan je moeilijk veel noemen en dan kregen we er nog 2 ook. Omdat we nog wat tijd overhadden (Peter’s vriendin komt iedere dag pas na 19u thuis, dus had hij meer zin om iets te gaan drinken dan om heel de tijd thuis alleen te zitten) nam Peter ons mee naar Ratz. Een iets kleiner en donkerder café, maar minstens even gezellig. Peter stond erop om met shooters te trakteren, we konden kiezen tussen een Springbok en een Soweto Toilet. Een Springbok, genoemd naar een Zuid-Afrikaans Rugby-team en bestaat uit muntlikeur en Cape velvet, een soort van Bayleys, wit-blauw, de kleuren van de Springboks. In Soweto Toilet zit bananenlikeur, Cape Velvet en Nachtmusik (een soort van chocoladelikeur). Het effect is een beetje zoals een “nageboorte” (vraag er maar eens naar in De Kroon als je niet weet wat het is). De bananlikeur zakt door de Cape Velvet en de Nachtmusik, die nogal dik is, zakt helemaal naar onder: je krijgt dus een glaasje met een bruine klodder die in een donkergele smurrie hangt met daarboven een lichtbruin goedje, ik kan me best voorstellen dat de inhoud van een beerput er ook ongeveer zo uitziet, maar minder goed smaakt.

Op zaterdag wilden we de rest meenemen naar Six toen we terugkeerden van het Apartheidmuseum, maar er was niet direct plaats voor 11 man. Daarom hebben we maar een ander café opgezocht. we waren er iets voor 7 uur dus kregen we 2 cocktails (daarbij wil ik nog even opmerken dat Robert-Jan (op de foto in het midden), zijn tweede cocktail heeft afgestaan, om een beetje verantwoord te kunnen rijden). Ik heb een (of beter gezegd 2) apple sour margarita gedronken. (BTW op de foto had ik nog maar een halve op, dus die bezopen blik is gefaket)

Toen we op zondag terugkwamen van het Rhino & Lion Nature Reserve, hoorde ik dat de Italianen naar een Stand-up comedy night gingen. ‘t Zou wel wat wringen worden in de auto, maar ik kon nog mee. Dus ff douchen en insmeren (mijn schouders waren hard verbrand) en vertrekken. Elisabetha, een Italiaanse die in Johannesburg woont en werkt en wiens vader de IBM-Italianen werft, kwam ons, met haar vriend en een andere Italiaanse ophalen. We vertrokken wederem naar … Melville, naar Cool Runnings Café. Toevallig een café waar we op vrijdag waren langsgereden en dat Peter ons had aangeraden. We hebben eerst iets (ik een Green Afro Chicken, een soort shoarma) gegeten en dan beginnen aanschuiven om in de kelder te raken. Die zat stampvol. (de presentator begon met oxygen deprivation-grappen) In totaal waren er 7 comedians, de ene al wat beter dan de andere. (er waren er ook 2 die voor de eerste keer in hun leven op een podium stonden) Het was wel grappig, maar niet altijd even goed te volgen, door het snelle Engels, de slechte uitspraak en de cultuurverschillen (We zijn hier nog geen maand, weet je wel. Fabio zei dat hij maar 10 procent had begrepen.), maar desalniettemin heel leuk en zeker voor herhaling vatbaar.

Posted by Picasa

1-2-3 times to Melville

Ik weet eigenlijk niet goed wat er mis met de foto’s in Een berichtje met de post-zwaluw: één keer per jaar“, ik heb ze 2 keer gepost en de 2de keer heb ik ze echt on-line zien staan en nu zie ik ze ook niet meer. Op’t moment ben ik nogal moe en heb ik eigenlijk weinig zin om te posten, want het weekend was nogal “intensief”.

Hierover kan je deze week allemaal iets verwachten:
* ‘s vrijdags zijn we iets gaan drinken in Melville, een uitgaansbuurt in Jo’burg (alle dagen happy hour van 17u-19u)
* ‘s zaterdags (heb ik mijn was naar de wasserette gedaan en) zijn we naar het Apartheidsmuseum geweest, vervolgens even naar Melville (net voor 19u aangekomen) en daarna naar Monte Casino, een overdekt nagebouwd Italiaans dorp met een winkelcentrum en een casino
* op zondag zijn we vroeg opgestaan om naar het Rhino & Lion Nature Reserve te rijden, waar ik o.a. een tijgerwelpje heb geaaid (zoals je wel kan zien). ‘s Avonds ben ik met de Italianen naar een stand-up comedy night geweest in Cool Runnings, een rasta-café in Melville.

Ik weet’t, veel Melville voor één weekend, misschien net iets teveel en daarom ben ik nu waarschijnlijk zo moe en dan ben ik nog niet eens gaan klimmen in de Melville Koppies.

Posted by Picasa