Van #huisje naar #februari (moving hashtags)

Op #bcg3 heb ik de twitterwall zowat ondergespamd met de hashtag #huisje en ondertussen is dat probleem ook opgelost: ik heb iemand gevonden die mijn huisje in Antwerpen wil huren en ik kan dus met een gerust hart verhuizen in februari.

Nu naar Gent verhuizen was een beetje een gok en een risico, maar zoals het er nu bij staat zal het mijn levenskwaliteit alleen maar verbeteren. Iedere dag op en af pendelen (en zeker als dat is om op zaterdag of zondag een opnamesessie van een uur of 3 te begeleiden), er zijn nuttigere dingen om je dag mee te vullen of in ieder geval aangenamere.

Na een jaar en 4,5 maanden kan ik binnenkort iedere dag met mijn geliefde vervoersmiddel naar het werk: de fiets. En vanuit Ledeberg sta ik op minder dan 10 minuten aan het REC en op 20 minuten aan het Urban Medialab in de Brugse Poort. (ik fiets door, binnendoor)

Na een jaar en 4,5 maanden zal ik terug ook ergens leven. Door altijd te pendelen en overal en nergens concerten, tochten, feestjes en andere sociale shizzle bij te wonen had ik het gevoel dat ik nergens helemaal thuiskwam: wonen in Antwerpen, werken in Gent, leven op de trein?

Nu wordt het allemaal terug een beetje simpeler. En vooral: korter: er zat maar een week tussen mijn laatste werkdag in de haven van Antwerpen en mijn eerste werkdag in Gent (Yes, being the lucky bastard that I am, I found a new job and started on it within a week) maar m’n dagen zagen er plots een stuk anders uit:

’s Morgens was alles ongeveer nog hetzelfde: zorgen dat ik om 7u50 de deur uit was om op tijd op’t werk aan te komen, maar ’s avonds zag het er net iets anders uit: in plaats van 17u was het plots ten vroegste 19u als ik thuiskwam.

Nu nog terug leven samenleven met een huisgenoot. Al denk ik dat het niet zo moeilijk zal zijn voor mij om met @andrewvassello onder één dak te wonen, het is toch al van in Johannesburg geleden dat ik mijn huis nog eens met iemand gedeeld heb.

Dus ja, vanaf nu is het niet meer #huisje, maar #februari dat ik tweet, het moment waarop ik mijn huisje verlaat en mijn fiets niet meer in het station van Dampoort op slot zet.