Tag Archives: Johannesburg

bedroevend

Dat is de enige manier waarop je het Zuid-Afrikaanse weer op dit moment kan beschrijven.

De linkerfoto heb ik vanmorgen gemaakt, rond een uur of 8.
Je ziet gewoonweg de koppies niet (zie het verschil met rechts). Johannesburg gehuld in mist in de zomer, dat ik dat nog mag meemaken voor ik vertrek. (en ik heb het contrast of de helderheid niet liggen verneuken, het is echt zo somber en je kon de koppies echt niet zien)

Nu mijn stelling is dat er geen betere moment is om te vertekken. Filip (mijn kamergenoot, degene die in mijn kamer woonde voor ik daar introk) vertrok eind juni van de Zuid-Afrikaanse winter naar de Belgische zomer, van stralend weer naar doorweekte Gentse Feesten.

Ik vertrek van de Zuid-Afrikaanse zomer naar de Belgische winter. Dat slaagt ook tegen, maar dat valt te verwachten. Op dit moment lijkt het me ook niet veel slechter in Zuid-Afrika, alleen 20 graden warmer dan in België.

Het heeft deze zondag weer een paar stevige buien gedaan. Ik had bedacht dat ik toch nog even een laatste keer mijn kleren zou wassen voor ik vertrok, 2 ladingen was. Oeps, vanmorgen maar wat vroeger opgestaan om mijn broek droog te strijken, anders had ik niks om aan te doen behalve een vuile short.

Anyway, my days are numbered, it’s the final countdown, …
Deze donderdag land ik om 5 over 9 op de Zaventemse tarmac, de rest zien we wel.

Mijn baard is eraf

Dat betekent dus ook dat ik er 1 had (mijn sik is er nog, je moet niet bang zijn). Voor een mooie anderhalve week heb ik mij niet geschoren (wel de onderkant getrimd)en dat gaf het volgende resultaat:

Sommige mensen reageerden met “Tiktakboem!” ander zeiden dan weer gewoon rechtuit dat ik er als een moslimterrorist uitzag. (nog anderen hielden het gewoon bij moslim)
Maar goed, opzaterdag heb ik dat spel er dus weer afgedaan en op voorhand leek het mij wel leuk om dat ff te fotograferen.
Terwijl ik daar bezig mee was, begon ik meer en meer op een jonge versie van Hugo Coveliers te lijken (eerst links en dan rechts) dus dacht ik, als ik toch een camera in de buurt heb, kan ik mezelf evengoed even fotograferen als het “Antwerpse Blauwe Gevaar” in zijn jeugdjaren.
Ik zal nog veel moeten oefenen om evengoed foto’s van mezelf te trekken als den Bob, wereldkampioen zelffotografie.

spiegeltjes spiegeltjes aan de wand

Tijd voor het tweede detail

Zoals veel Zuid-Afrikaanse huizen heeft het onze 2 badkamers, 1 midden in het huis en 1 ‘en suite’ bij de hoofdslaapkamer. In de tweede hangen een hele hoop spiegels en daar kan je natuurlijk leuke spelletjes mee doen. (deze foto is trouwens getrokken voordat Christophe het voorstelde) Aan de linkerkant zie je trouwens nog een klein stukje van de vierde spiegel die er hangt. Aan de rechterkant zie je trouwens nog een redelijk stuk harige Fré.

Sabena, KLM, …

Hoewel de titel aan vanalles anders doet denken (voornamelijk aan luchtvaartmaatschappijen), ga ik hier iets schrijven over mijn huis. M’n fotoronde is nog steeds niet af, maar ik heb ondertussen een andere strategie bedacht: details.

 

Vandaag focus ik op de koffielepeltjes, want die vertellen een heel verhaal op zichzelf. Op een paar kale subjecten na, zijn alle koffielepeltjes in ons huis gepikt op het vliegtuig. We hebben er dus een paar van Sabena, één van KLM en nog één van een andere luchtvaartmaatschappij. Daar kan je uit afleiden dat de eigenaar van ons huis kleptomaan is, maar ook dat ze veel richting Europa gevlogen heeft. Ja, ik heb een klein tipje van de sluier opgelicht, we hebben het hier over een ‘ze’. En niet zomaar een ‘ze’, We hebben het hier over een professor Afrikaans aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Een Afrikaanse die is uitgeweken naar Nederland en haar huis, vlakbij de Randse Universiteit verhuurt aan Nederlanders en Belgen, het lijkt wel een uitwisselingsproject.

9 Months in Jo’burg

9 Maanden leef ik nu al in Johannesburg, over 3 maanden loopt m’n contract af en dat zie je ook zwaar aan mijn scheurkalender. Het zullen drie korte maanden worden, net als de afgelopen 3 maanden kort waren. Deze foto heb ik tussen 2 buien door getrokken. Het weer is nog nooit zo slecht geweest hier (Vanuit mijn standpunt, Natalie vertelde me dat her vorig jaar rond deze tijd ook zo was) want terwijl ik dit typ is het weer flink beginnen gieten.

Het is al bijna twee weken nu dat het bijna heelder dagen betrokken blijft en dat er minstens 1 keer per dag een fikse bui valt (het druppelt hier nooit, het regent hier bijna nooit, dit noemt men gieten).

Het weer doet aan België denken, alleen dondert het hier meer. Op zo’n momenten vraag je je af waar het winterweer naartoe is (22 graden, stralende zon) en wanneer het zomer zal worden. Dan stormt het ook vrij vaak, maar vooral ‘s avonds, na een stralende dag.

Met andere woorden, ik ben verwend. Aanpassen aan het weer blijkt ook het moeilijkste te zijn voor Belgen en Nederlanders die terugkeren. Daarom ben ik eigenlijk blij dat mijn contract in januari afloopt. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik denk dat het mentaal makkelijker te aanvaarden is om van de zomer naar de winter te vliegen en in schijtweer terecht te komen dan andersom. Neem nu Filip, waarmee ik naar Namibië ben geweest en die eind mei teruggekeerd is naar België (en die dit waarschijnlijk ook leest). Hij vloog van de winter naar de zomer, maar wel van de zon naar Gentse feesten die in het water vielen. Naar een zomer die bijna dag op dag kouder was dan de winter in Johannesburg. Als ik in januari terugkeer kom ik gegarandeerd terecht in regen, kou en (hopelijk) sneeuw, maar dat is normal, het is namelijk putje winter.

Anyway, de Johannesburgse grond geniet waarschijnlijk met volle teugen van dit weer, na weken zonder regen.

Ons mooie huisje kan er wat minder goed tegen, er waren enkele vochtplekken in de keuken en die zijn beginnen lekken door de aanhoudende buien. Ik zie net dat er zelfs in de eetkamer water langs de muur loopt.

Dat doet me er trouwens aan denken dat ik foto’s van m’n huis on-line ging zetten. Ik ben er nog steeds niet aan toegekomen om dat deftig op poten te zetten, dus dat wordt nog even wachten.

 

Bijna op weg naar huis…

Maponya mall part 2

Deze zondag naar de cinema geweest in Maponya mall, het enige shoppingcenter in Soweto.

Het was ongelofelijk druk (is ook nog maar een week open), er waren nog een paar kinderziektes (muren die nog een tweede laag moesten krijgen en de selfservice automaten in de cinema deden het niet), maar het is het mooiste shoppingcenter dat ik tot nu toe heb gezien.

Er waren in totaal 5 witte mensen: Mijn huisgenoot Natalie en ik, iemand die stond aan te schuiven in een fastfood restaurant en twee albinos.

We werden dus wel een beetje aangekeken (de car guard had een smile van hier tot in Tokyo), maar dat was het zowat.

De prijs voor de cinematicketten lag ook wat lager dan gewoonlijk.

Maponya – het eerste shoppingcentre in Soweto

Net gezien op bbcnews het eerste shppoincentre in Soweto is geopend. Ik wist al dat de eerste mulitplex cinema in Soweto van sterkinekor ondertussen een feit was (volgende week ga ik er eens naar de cinema wss), maar niet dat er nog geen enkel shoppingcentre was. Blijkbaar heeft Richard Maponya er jaren aan gewerkt, maar nu is het dus een feit. Nelson Mandela is er, voor het eerst in jaren, voor naar Soweto afgezakt.

a 31-year old BIG BLACK BOX


Terwijl ik naar jouw zwarte doos vraag, luister ik al heel de week naar die van Guy Poppe.
31 jaar lang was Guy de voornaamste Afrika-correspondent van de VRT-nieuwsdienst. Hij heeftdus veel in het vliegtuig gezeten en weet waarschijnlijk perfect hoe een zwarte doos eruitziet. Deze week blikt hij terug op zijn carrière met een dagelijkse reportage in de Wandelgangen op Radio1.
Zeer interessant en zeer mooi gemaakt, een lust voor het oor. Guy Poppe was een van mijn gastlectoren in mijn laatste jaar en van hem heb ik dus ook veel geleerd. Een boeiende man met een grote passie voor radio. En niet te vergeten, hij was 31 jaar lang de voornaamste verslaggever voor het continent waarop ik nu zit. Dus als je wilt horen wat hij allemaal heeft meegemaakt tijdens zijn periode in Afrika, luister dan tussen 17u en 19u naar de Wandelgangen op Radio 1 of surf naar www.radio1.be, waar je de fragmenten nog een hele week kan herbeluisteren.

Dag 12: zondag 29/4 Uppington – Jo’burg

De laatste dag. Terwijl het nog schijtekoud is, vertrek ik Filip en Roy naar de bushalte. De Big Black Box verdwijnt in de aanhangwagen en Roy en Filip uit het zicht. Ik probeer me nog even op mijn boek te concentreren (ik koop hier bijna iedere maand minstens één boek en zo nu en dan ook een magazine), maar als er even later een DVD wordt opgezet, kan ik het toch moeilijk laten om mee te kijken. Bij de eerste stop wil ik wat drinken kopen, maar in het tankstation kan ik niet met mijn kaart betalen en aangezien Randen wel in Namibië worden aangenomen, maar Namibische Dollars niet in Zuid-Afrika, moet ik nog even op mijn kin kloppen. Bij de volgende echte tussenstop kan ik wel met mijn bankkaart betalen in de winkel en ook nog wat geld afhalen. Het is ondertussen al bijna middag. We rijden nog een stuk verder en als we De La Reyville gepasseerd zijn (ja, de De La Rey waar ik al eens over geblogd heb), valt de bus in panne. Na een uur komen we te weten dat er geen druk meer op de olie-leidingen staat, de buschauffeur dat zelf niet kan repareren en dat er een mechanicus en een bus onderweg zijn vanuit Pretoria. Nu moet je een paar dingen weten. Ten eerste zou mijn busreis normaal gezien +/- 10 uur duren: vertrekken voor 8 uur en aankomen na 6 uur. Ten tweede is Pretoria eigenlijk de eindbestemming van de bus, ligt op & uur van Pretoria en is de dichtstbijzijnde garage van Intercape. Uiteindelijk moeten we nog meer dan drie uur wachten en komen we pas tegen 12 uur aan. Tijdens het wachten maak ik kennis met een Nieuw-Zeelandse die al een maand of 4 aan het rondtrekken in Afrika en nu ook op weg is naar Johannesburg om van daaruit naar Polen te vliegen. (Ze gaat daar een aantal mensen opzoeken die ze onderweg is tegengekomen en moet eind mei zien dat ze in Parijs is voor een verjaardagsfeest) Ze wou eigenlijk op zoek gaan naar een slaapplaats nadat ze in Johannesburg was aangekomen. Nu is dat in de meeste steden geen probleem, maar in Johannesburg toch niet echt aan te raden en aangezien we ondertussen een hoop vertraging hebben opgelopen ronduit gevaarlijk wordt het ronduit gevaarlijk om nog als vrouw alleen rond te lopen door Johannesburg Centraal. Wij hebben nog een bed vrij thuis, dus ik nodig haar uit. Sheree (haar naam) heeft een jaar in Sidney gewerkt bij de klachtenlijn van Microsoft (en nog een weekendjobke in een callcenter van een goklijn erbovenop) en zo redelijk wat geld verdient. Een groot deel van haar tijd in Zuid-Afrika heeft ze doorgebracht met drie Nederlandse vrouwen die met een Nederlandse legerambulance, de belofte dat ze die ambulance proper zouden terugbrengen naar Nederland en de Cape-to-Cairo op zak door Afrika aan het trekken zijn. Ze had veel weg van Greet Dierckx (mocht je je daar iets bij kunnen voorstellen), maar dan in een blonde Nieuw-Zeelandse met hetzelfde gevoel voor avontuur. (ik moet denk ik ook eens dringend bloggen over de dubbelgangers die ik hier ben tegengekomen: tot nu toe een blonde Greet Dierckx, een Surinaams/Amsterdamse Ans Hertogs, een Namibische Fons Vanthillo en nog een paar, waar ik nu niet direct op kan komen) In ieder geval: de volgende dag neem ik haar mee naar Sandton City, waar ze nog een dag kan doorbrengen voor ze naar het vliegveld vertrekt. (bijkomend voordeel: ik heb 2 keer een taxi met haar kunnen delen)

Dit was mijn Big Black Box voor Namibië. Vol spanning wacht ik op jullie Big Black Boxes. Om af te sluiten nog een foto van de Big Black Box in de koffer van de auto! (Spitzkoppen in de achtergrond)

Je kan de Namibische reisposts ook chronolosch lezen, dat lijkt logischer.