Tag Archives: Soweto

Maponya mall part 2

Deze zondag naar de cinema geweest in Maponya mall, het enige shoppingcenter in Soweto.

Het was ongelofelijk druk (is ook nog maar een week open), er waren nog een paar kinderziektes (muren die nog een tweede laag moesten krijgen en de selfservice automaten in de cinema deden het niet), maar het is het mooiste shoppingcenter dat ik tot nu toe heb gezien.

Er waren in totaal 5 witte mensen: Mijn huisgenoot Natalie en ik, iemand die stond aan te schuiven in een fastfood restaurant en twee albinos.

We werden dus wel een beetje aangekeken (de car guard had een smile van hier tot in Tokyo), maar dat was het zowat.

De prijs voor de cinematicketten lag ook wat lager dan gewoonlijk.

Maponya – het eerste shoppingcentre in Soweto

Net gezien op bbcnews het eerste shppoincentre in Soweto is geopend. Ik wist al dat de eerste mulitplex cinema in Soweto van sterkinekor ondertussen een feit was (volgende week ga ik er eens naar de cinema wss), maar niet dat er nog geen enkel shoppingcentre was. Blijkbaar heeft Richard Maponya er jaren aan gewerkt, maar nu is het dus een feit. Nelson Mandela is er, voor het eerst in jaren, voor naar Soweto afgezakt.

Soweto by night (allerlei lichtjes)

Zitten ze een beetje te zagen dat ik te weinig post, post ik, komt er geen commentaar!

Anyway…

Om te beginnen:

de kalender van tante Martine

Voor ik vertrok kreeg ik een scheurkalender van tante Martine. Nadat ik verhuisd ben, was ik die een beetje uit het oog verloren, maar deze week heb ik dat terug “rechtgetrokken” (om één of andere reden denk ik dat er na deze post wél comment gaat komen). Van in het begin heb ik alle blaadjes bijgehouden en die heb ik allemaal week per week bij elkaar gelegd en er een foto van genomen. Bedankt, het is een leuke en handige herinnering aan thuis!

 

Burgled, twice, from behind
Op de BBQ zondag nog een beetje lol gehad met bovenstaande uitspraak, maar dan wel in een andere constellatie, daarover hieronder meer
(chronologisch slaagt het op geen zak, maar ik ben naar een hoogtepunt toe aan het werken, vanuit het standpunt van een blanke in Z-A tenminste)
Gisteren (donderdag) is er weer bij ons ingebroken.
Ditmaal viel er weinig te rapen, want er was niet veel meer.
De dieven hebben ingebroken via een raampje in de keuken.
Het moet een kind geweest, want het was echt een klein raampje.
Het kind kon er trouwens ook niet goed door, want er lag nogal wat bloed in de keuken.
Nog steeds trouwens, want de politie is al wel langsgeweest, maar de gewone patrouilles mogen geen vingerafdrukken afnemen en zo, dus hopen we dat ze nog een ander team langssturen.
Zoals ik al zei: veel is er niet gestolen, iets van een 50 rand (+/- 5 euro)
Veel is er ook niet aangeraakt. (het was niet zo’n mesthoop als de vorige keer, toen stond er plots een bed rechtop in de gang)
Mijn kamer zag er nog bijna hetzelfde uit als donderdagmorgen.
Ik merkte het eigenlijk vooral aan de bloedvlekken op de broek die op mijn bed lag.
Voor de goede verstaander: onze keuken ligt aan de achterkant van het huis en de vorige keer hadden ze proberen in te breken langs de keukendeur.

 

fuck you, twice, from behind
Ik neem aan dat de meesten onder jullie deze gevleugelde woorden al eens uit mijn mond hebben horen komen, tesamen met een reeks plastische handgebaren.
Wel de betekenis van dat laatste handgebaar verschilt blijkbaar sterk van land tot land, daar kwam ik zondag op de braai achter
Foto’s van de braai, genomen door de sympathieke Italiaan Giordano Pisuttu, kan je trouwens vinden op http://pisuttu.altervista.org/southafrica/daPeter/ of op http://pisuttu.altervista.org/southafrica/joburg/

Maar dus: als je bij ons met je ene hand op de vuist van de andere slaat, heeft dat iets te maken met anale seks in het algemeen of homo’s in het bijzonder.
Doe je hetzelfde in Amsterdam (liefst nog gecombineerd met een vingerknip) dan betekent dat, dat je zin hebt om eens van de grond te gaan (no matter what orifice)
In Zuid-Afrika wordt het meestal gebruikt om aan te duiden dat een club of café vol zit (met mensen wel te verstaan)

 

Maar het vreemdste dat ik deze week heb gedaan, hangt samen met de titel van deze post.
In ons huis woont ook een zwarte, Steven, of beter gezegd woonde, want na de eerste inbraak was hij al bang, maar na de tweede wilde hij gewoon terug naar huis.
En Steven woonde al een paar jaar in Soweto, de South West Townships, meer bepaald in een squatter camp.
Voor meer info over SOWETO, doe ff een wiki…
Anyway, toen ik vandaag vertelde dat ik ‘s nachts in Soweto was geweest, had bijna iedereen zoiets van: ben je gek?
Maar ik heb dus Steven geholpen om z’n spullen terug te verhuizen naar het golfplaten hutje waar hij minstens met 4 man woonde. Daar voelde hij zich veiliger dan bij ons in ieder geval.
Een ietwat vreemde ervaring. Maar misschien moet je hier wel zijn geweest om het ook zo te ervaren…
GoogleMaps: Soweto

 

 

koppie koppie

Om het simpel te houden voor mezelf neem ik alle uitstapjes naar Melville vorig weekend samen. Op vrijdagavond na het werk ben ik samen met Timothy, Giordano en Fabio met Peter (een Belg die hier al 8 maanden woont met zijn Zuid-Afrikaanse vriendin) naar Melville gereden om ‘er ene te drinken’. Éne werden er wel 4, want in Melville is het iedere dag happy hour van 17u tot 19u (een beetje zoals Autres Directions, maar dan zonder DJ’s die over’t straat lopen). Eerst zijn we naar Six geweest een redelijk hippe club in 7de Straat. Aan de muren hangen schilderijtjes van iconen zoals Maradona, Lenin, Ché, Mao, de Mona Lisa, … Volgens Peter hebben ze daar de beste Mojito’s van heel Johannesburg en ik heb nog niet overal een mojito gedronken, maar die van Six zijn wel bangelijk. +/- 2.80 euro voor één Mojito kan je moeilijk veel noemen en dan kregen we er nog 2 ook. Omdat we nog wat tijd overhadden (Peter’s vriendin komt iedere dag pas na 19u thuis, dus had hij meer zin om iets te gaan drinken dan om heel de tijd thuis alleen te zitten) nam Peter ons mee naar Ratz. Een iets kleiner en donkerder café, maar minstens even gezellig. Peter stond erop om met shooters te trakteren, we konden kiezen tussen een Springbok en een Soweto Toilet. Een Springbok, genoemd naar een Zuid-Afrikaans Rugby-team en bestaat uit muntlikeur en Cape velvet, een soort van Bayleys, wit-blauw, de kleuren van de Springboks. In Soweto Toilet zit bananenlikeur, Cape Velvet en Nachtmusik (een soort van chocoladelikeur). Het effect is een beetje zoals een “nageboorte” (vraag er maar eens naar in De Kroon als je niet weet wat het is). De bananlikeur zakt door de Cape Velvet en de Nachtmusik, die nogal dik is, zakt helemaal naar onder: je krijgt dus een glaasje met een bruine klodder die in een donkergele smurrie hangt met daarboven een lichtbruin goedje, ik kan me best voorstellen dat de inhoud van een beerput er ook ongeveer zo uitziet, maar minder goed smaakt.

Op zaterdag wilden we de rest meenemen naar Six toen we terugkeerden van het Apartheidmuseum, maar er was niet direct plaats voor 11 man. Daarom hebben we maar een ander café opgezocht. we waren er iets voor 7 uur dus kregen we 2 cocktails (daarbij wil ik nog even opmerken dat Robert-Jan (op de foto in het midden), zijn tweede cocktail heeft afgestaan, om een beetje verantwoord te kunnen rijden). Ik heb een (of beter gezegd 2) apple sour margarita gedronken. (BTW op de foto had ik nog maar een halve op, dus die bezopen blik is gefaket)

Toen we op zondag terugkwamen van het Rhino & Lion Nature Reserve, hoorde ik dat de Italianen naar een Stand-up comedy night gingen. ‘t Zou wel wat wringen worden in de auto, maar ik kon nog mee. Dus ff douchen en insmeren (mijn schouders waren hard verbrand) en vertrekken. Elisabetha, een Italiaanse die in Johannesburg woont en werkt en wiens vader de IBM-Italianen werft, kwam ons, met haar vriend en een andere Italiaanse ophalen. We vertrokken wederem naar … Melville, naar Cool Runnings Café. Toevallig een café waar we op vrijdag waren langsgereden en dat Peter ons had aangeraden. We hebben eerst iets (ik een Green Afro Chicken, een soort shoarma) gegeten en dan beginnen aanschuiven om in de kelder te raken. Die zat stampvol. (de presentator begon met oxygen deprivation-grappen) In totaal waren er 7 comedians, de ene al wat beter dan de andere. (er waren er ook 2 die voor de eerste keer in hun leven op een podium stonden) Het was wel grappig, maar niet altijd even goed te volgen, door het snelle Engels, de slechte uitspraak en de cultuurverschillen (We zijn hier nog geen maand, weet je wel. Fabio zei dat hij maar 10 procent had begrepen.), maar desalniettemin heel leuk en zeker voor herhaling vatbaar.

Posted by Picasa