Op de vlucht

Iedereen die hier zit, heeft z’n eigen redenen. De meesten zijn ergens voor op de vlucht.
Hier da’s IBM, maar ook Zuid-Afrika.
De Kaapse wijn komt van Franse Hugenoten die liever vluchtten dan stierven.
De Chinezen en Maleisiërs hier waren gevangen.
Er zijn veel Mozambikanen en Zimbabwanen die van de economische toestand in hun land wegvluchten naar Zuid-Afrika, Downtown zit er vol van.
Er zijn veel zwarten die van het platteland naar de stad vluchten, Soweto zit er vol van.
Bij IBM zijn het vechtscheidingen waar sommigen van wegvluchten.
De één vlucht weg van de drugs, de ander vlucht in de drugs.
Er zijn er die wegvluchten van hun gestorven ouders.
Er zijn er die wegvluchten van het systeem dat hen heeft teleurgesteld.
(om uiteindelijk in een nog sterkere uitwas van dat systeem terecht te komen)
Iedereen heeft z’n eigen redenen om hier te zijn of, beter gezegd, z’n eigen redenen om ergens anders niet te zijn.
Want, eerlijk gezegd, volgens mij maken de meeste mensen de keuze om te verhuizen eerder vanuit een ergens van weg willen dan vanuit een ergens naartoe willen.
Als je het goed genoeg hebt, ga je niet weg. Er is dus ook een reden waarom ik hier ben, iets waar ik voor vlucht.

Het probleem is dat het me steeds achtervolgt. Ik vlucht er al 13 jaar van weg, maar het haalt me steeds in. Niet moeilijk als je vlucht voor jezelf. Dit jaar zal ik dus vooral mezelf moeten ontdekken en pas op de tweede plaats Zuid-Afrika. En Zuid-Afrika doe ik ook op mijn manier: een bezoek aan een schte goudmijn, geen attractiepark. Een bezoek aan Sasol (als het lukt), een bedrijf dat Zuid-Afrika door het handelsembargo heeft geholpen: ze gebruiken een procédé om benzine en diesel te winnen uit steenkool, toch wel belangrijk als “motor” om een maatschappij draaiende te houden. (zie ook rust in het verkeer)
Maar ik moet dus vooral beginnen met mezelf , op m’n eigen benen leren staan, opkomen voor m’n eigen rechten, op zoek gaan naar wat echt belangrijk voor me is.

Dat wordt nog een hele opgave.
Ik begin beter en beter te zien waar ik niet goed in ben, waar ik op moet letten/moet opletten.
Ik loop al 23 jaar met mezelf over deze aardbol en begin mezelf een beetje beter te kennen en te appreciëren. Ik zie ook dat ik de laatste weken nogal weinig op mezelf gefocust was en weer op de vlucht voor mezelf. Maar het heeft geen zin om te vluchten of terug te keren naar België.
Ik heb mezelf naar hier gekregen en nu red ik het nog wel voor een jaar. Ik heb no 9 maanden tijd voor mezelf en die tijd zal ik nemen.
Het zal voor de meeste onder jullie dus nog minstens zolang duren voor je me terugziet.
Tijd om even te stoppen met schrijven en te beginnen denken

PUNT