Category Archives: Zuid-Afrika

hereniging bij de Union-buildings

Ons ma en ons pa zijn nog steeds in Zuid-Afrika, maar ik ben ondertussen terug aan het werk.
Hier op de foto staat ik met ons pa voor de Union-buildings in Pretoria (Tswane voor de Zuid-afrikanen). Ik begin blijkbaar meer en meer op m’n vader te lijken want we dragen alletwee een bruine broek en een beige hemd/trui. (ik draag natuurlijk weer een korte broek)

Ons ma en ons pa zitten nog tot het einde van de week in Kaapstad, en vanavond (woensdag) gaan ze met de ouders van Deidre (de collega waarmee ik naar Kaapstad ben geweest waar ik nog steeds een reisverslag van moet maken) op stap. Nu zijn ze waarschijnlijk al door het schiereiland aan het rijden en vanavond gaat ons pa naar een voetbalmatch ter ere van de verjaardag van Nelson Mandela (South African 11 – World 11, 90 minuten ter ere van Mandela die 89 wordt met een hoop grote internationals) terwijl ons ma met Deidres moeder naar Grand West gaat, een casino (hier kan je daar net iets meer doen dan alleen gokken)

Het leven zoals het IS: AtlantIS


Dit is het huis waar ik de afgelopen week heb gewoond. Als je op de link klikt en uitzoomt zie je Atlantis, een township voor coloureds (mensen met meer dan een “ras” zoals Creolen en Mestiezen, maar dan iets andere combinaties: blank, zwart, vaak een beetje Maleisisch, Indisch) op een afstandje van Kaapstad.

Over mijn avonturen als “enige” (voor zover ik weet woont er nog één blanke en een Portugees in dit stadje, verder was ook de apotheker in de supermarkt blank, maar ik heb de indruk dat hij eigenlijk in Kaapstad woonde) “Witman” (de lingua franca onder coloureds is Afrikaans) in deze kleurrijke omgeving later meer, alleen nog even vermelden dat dit de regio is met de hoogste werkloosheid in de Kaap (en lange tijd in heel Zuid-Afrika). Ik kreeg soms het gevoel alsof ik in de cités van Charleroi of het decor van “Ça commence aujourd’hui” aan het lopen was.

Ik heb een week lang kunnen genieten van de gastvrijheid van de familie Samuels en voelde me er ook deel van (de laatste nacht heb ik doorgebracht voor het haardvuur met de zus van Deirdre, we hebben gepraat tot zij moest “opstaan” om naar het werk te vertrekken).

Kaapse Maleisische kippetjes

Jef vroeg achter een post over onder andere eten (en ik zit hier nu al 10 uur achter de pc zonder te posten, dus hier komtie dan)

( de rest houd ik nog te goed voor een volgende keer en ik heb ook al iets in de pijplijn over je raadt het nooit… kerksoftware (dit is gewoonweg nog beter dan Kerk en Leven, MyChurchSoft is een softwarepakket voor kerken, maar wat het allemaal kan lezen jullie later nog))

Anyway, om even tot de kern (ik had ff kerk van de zaak, wat dan misschien eerder de zaak van de kerk zou moeten zijn) van de zaak te komen: eten in Zuid-Afrika.

Dat kan je natuurlijk vanuit verschillende perspectieven bekijken, namelijk:
(oh, wat ben ik heerlijk gortdroog aan het schrijven)
* Wat eten wij hier
* Wat zijn de grootste verschillen met België
(ik kon er nog wel een paar verzinnen, maar die heb ik verwijderd of gecomineerd met bovenstaande)

Wat eten wij hier:
Ik zit precies gewoon terug op kot. Dat houd in dat ik bijna iedere dag kook en dat ik veel rijst en pasta eet. (iets minder couscous dan in Leuven moet ik zeggen) Ik kook hier ook wel eens een keertje een beetje Zuid-Afrikaans, bijvoorbeeld Cape Malay Chicken:
De Kaapse keuken is natuurlijk een fusie-keuken, dat kan bijna niet anders: Zoveel eeuwen geleden is de eerste kolonie gesticht door Nederlanders en er is een hoop Javanen, Chinezen, Maleisiërs en vanalles en nog wat aangeland.
Die knakkers hadden allemaal hun eigen ditjes en datjes en aangezien de Nederlanders vooral naar Indië gingen voor de specerijen is de Zuid-Afrikaanse keuken nogal aan de gekruide kant.
Spek voor mijn bek dus.
En om het verhaal even een vreemde wending te laten nemen: Zuid-Afrika heeft enkele bekende chirurgen en hier is er één die voor mijn part aan dat rijtje mag toegevoegd worden, maar dan voor iets smakelijkere dingen dan het transplanteren van een tweede hoofd op een hond: Dr. Christian Louis Leipoldt heeft als kleine jongen vele uren rondgehangen in de keuken waar de Maleisische meid stond te koken.
Toen hij in 1946 stierf had hij een kookboek geschreven over de Kaapse keuken dat in 1976 gepubliceerd werd. Voor meer info over die Kaapse knakker verwijs ik naar In Mama’s Kitchen
, daar heb ik ook al mijn info vandaan.
Maar om even terug te komen op Cape Malay Chicken: het heeft veel weg van Chicken Tikka Missala, ook al omdat ik het steeds met rijst klaarmaak. Het is een gerecht dat bestaat uit kip, een milde curry waar ook een vol blik gesneden en gepelde tomaten doorgaat en moet zoals gebruikelijk in de Maleisische keuken lang sudderen. Zelf gooi ik er meestal nog een paprika bij in of zo.
Als we niet zelf koken hebben we een ruime keuze uit fastfood en andere restaurants. de keuze is hier zelfs nog een pakje uitgebreider dan bij ons. Nando’s (pikante kipgerechten met een Portugese inslag), Steers (steak en kip burgers), Fish Aways (no comment) Wimpy’s (+/- Mc Donalds, die ze hier ook hebben natuurlijk, net als KFC)
* Wat zijn de grootste verschillen met België
De frieten zijn nooit goed gebakken. En de aardappelen smaken hier anders. Peter, een Belgische Bourgondiër die ik hier al meermaals vernoemd heb, raadt aan om hier de Mediterranean Potatoes te gaan halen bij Woolworths (zowat de duurste supermarkt die je hier hebt) want die aardappelem komen uit het Middenlandse Zeegebied en lijken dus nog redelijk op de onze. Waar je ook rekening mee moet houden is dat het hier een tijdje langer duurt om iets klaar te maken. Het duurt hier een minuut langer om een ei te koken, dus ga nog maar eens 90 graden hoger voor een langere tijd en doe er dan nog maar wat extra tijd bij. (Peter heeft er de eerste keer een half uur overgedaan voor zijn frank viel)
Vlees is hier altijd veel vlees, en het is meestal slecht gebakken. Je kan hier steak vinden die even groot is als een tennisracket. (eigenlijk groter, maar ik wou niet overdrijven)
De zwarten eten hier vaak niets anders dan vlees en pap (een beetje zoals polenta, gemaakt van maïspoeder), misschien omdat je rijk genoeg moet zijn om je groenten te kunnen permitteren.
De aardappelsla wordt hier trouwens met boter gemaakt, wat echt niet te vreten is (gelukkig had Yves deftige “kou patatjes” gemaakt, met wel redelijk veel ajuin en ajuinenpijpen)

Maar vandaag heb ikzelf dus Cape Malay Chicken gegeten (eigenlijk al wel voor de derde keer deze week, maar dat was gewoon het makkelijkste: als je van 11 tot 7 of in het weekend werkt is de kantine niet open en kan je beter zelf voor je eten zorgen (niet dat het eten in de kantine zo bangelijk is), dus had ik maar ineens voor drie keer klaargemaakt en hier bij IBM in de de koelkast gestoken)

NB Terwijl ik dit schreef heb ik ook thuis even kunnen zien via de webcam (wat erg leuk is), spijtig genoeg niet andersom, maar maandag post ik een foto van mijn nieuwe kapsel, waarin haar de grote afwesige is. (ja, ja hoe is het mogelijk met een begroeiing als de mijne)

Ik hang er IBM maar aan omdat dat de plaats is waar ik nu zit en het laatst Cape Malay Chicken heb gegeten.

BTW ik weet dat er nog altijd geen google-map aan iedere post hangt, maar ik werk eraan.

genraal de la rey

 



Een iets minder mooie kant van Zuid-Afrika.
Niet omdat het zo’n lelijk vet rund van een DJ is dat guitaar probeert te spelen, maar om wat hij draait.

De La Rey: een behoorlijk populaire hit bij de blanke (Afrikaanssprekende) bevolking. Weleens de grootste generaal van het Afrikaanse leger genoemd. Hij leefde tijdens de Anglo-Boere War. Altijd voorstander geweest van onderhandelingen met de Engelsen, maar na vruchteloos onderhandelen toch mee aan het vechten geslagen. Hij gaf de gaten in de guerilla-technieken van de Boeren aan (die wel succesvol waren tegen een overmacht van minder goed bewapende zwarte stammen, maar onderuitgeveegd werden door de Britse artillerie).
Het volgende lied:

DE LA REY

Op ‘n berg in die nag
lê ons in die donker en wag
in die modder en bloed lê ek koud,
streepsak en reën kleef teen my

en my huis en my plaas tot kole verbrand sodat hulle ons kan vang,
maar daai vlamme en vuur brand nou diep, diep binne my.

De La Rey, De La Rey sal jy die Boere kom lei?
De La Rey, De La Rey
Generaal, generaal soos een man, sal ons om jou val.
Generaal De La Rey.

Oor die Kakies wat lag,
‘n handjie van ons teen ‘n hele groot mag
en die kranse lê hier teen ons rug,
hulle dink dis verby.

Maar die hart van ‘n Boer lê dieper en wyer, hulle gaan dit nog sien.
Op ‘n perd kom hy aan, die Leeu van die Wes Transvaal.

De La Rey, De La Rey sal jy die Boere kom lei?
De La Rey, De La Rey
Generaal, generaal soos een man, sal ons om jou val.
Generaal De La Rey.

Want my vrou en my kind lê in ‘n kamp en vergaan,
en die Kakies se murg loop oor ‘n nasie wat weer op sal staan.

De La Rey, De La Rey sal jy die Boere kom lei?
De La Rey, De La Rey
Generaal, generaal soos een man, sal ons om jou val.
Generaal De La Rey.

Eeen strijdvaardig lied over lang vervlogen tijden, maar een lied dat ook terug wil naar die tijd. Volgens de zanger is het “… is geskryf toe Sean Else die idee gekry het om ’n lied oor ’n Boere-generaal te skryf en daardeur ’n trotse en tragiese deel van ons land se geskiedenis wou vaslê en vertel aan ’n nuwe, trotse generasie Afrikaners.” Het is Afrikaans, maar je begrijpt wel wat er staat. De vraag (die ook in Zuid-Afrika gesteld wordt) is of die trotse generasie Afrikaners niet wil teruggrijpen naar die tijden, waarin zij ook onderdrukt werden, maar toch dapper en moedig terugvochten.

Ik kon het restaurantje, in de middle of nowhere, niet meer terugvinden op Google Maps, daarom heb ik er maar het doel van de reis bijgezet. Vorige zondag ben ik nog maar eens naar Pinlanesberg geweest. zie ook de foto’s van Filip op : http://www.softwareforstores.be/ZA/album/index.php?level=album&id=15

We hebben weer een hoop wilde beesten gezien alsook deze mestkever…

 

Soweto by night (allerlei lichtjes)

Zitten ze een beetje te zagen dat ik te weinig post, post ik, komt er geen commentaar!

Anyway…

Om te beginnen:

de kalender van tante Martine

Voor ik vertrok kreeg ik een scheurkalender van tante Martine. Nadat ik verhuisd ben, was ik die een beetje uit het oog verloren, maar deze week heb ik dat terug “rechtgetrokken” (om één of andere reden denk ik dat er na deze post wél comment gaat komen). Van in het begin heb ik alle blaadjes bijgehouden en die heb ik allemaal week per week bij elkaar gelegd en er een foto van genomen. Bedankt, het is een leuke en handige herinnering aan thuis!

 

Burgled, twice, from behind
Op de BBQ zondag nog een beetje lol gehad met bovenstaande uitspraak, maar dan wel in een andere constellatie, daarover hieronder meer
(chronologisch slaagt het op geen zak, maar ik ben naar een hoogtepunt toe aan het werken, vanuit het standpunt van een blanke in Z-A tenminste)
Gisteren (donderdag) is er weer bij ons ingebroken.
Ditmaal viel er weinig te rapen, want er was niet veel meer.
De dieven hebben ingebroken via een raampje in de keuken.
Het moet een kind geweest, want het was echt een klein raampje.
Het kind kon er trouwens ook niet goed door, want er lag nogal wat bloed in de keuken.
Nog steeds trouwens, want de politie is al wel langsgeweest, maar de gewone patrouilles mogen geen vingerafdrukken afnemen en zo, dus hopen we dat ze nog een ander team langssturen.
Zoals ik al zei: veel is er niet gestolen, iets van een 50 rand (+/- 5 euro)
Veel is er ook niet aangeraakt. (het was niet zo’n mesthoop als de vorige keer, toen stond er plots een bed rechtop in de gang)
Mijn kamer zag er nog bijna hetzelfde uit als donderdagmorgen.
Ik merkte het eigenlijk vooral aan de bloedvlekken op de broek die op mijn bed lag.
Voor de goede verstaander: onze keuken ligt aan de achterkant van het huis en de vorige keer hadden ze proberen in te breken langs de keukendeur.

 

fuck you, twice, from behind
Ik neem aan dat de meesten onder jullie deze gevleugelde woorden al eens uit mijn mond hebben horen komen, tesamen met een reeks plastische handgebaren.
Wel de betekenis van dat laatste handgebaar verschilt blijkbaar sterk van land tot land, daar kwam ik zondag op de braai achter
Foto’s van de braai, genomen door de sympathieke Italiaan Giordano Pisuttu, kan je trouwens vinden op http://pisuttu.altervista.org/southafrica/daPeter/ of op http://pisuttu.altervista.org/southafrica/joburg/

Maar dus: als je bij ons met je ene hand op de vuist van de andere slaat, heeft dat iets te maken met anale seks in het algemeen of homo’s in het bijzonder.
Doe je hetzelfde in Amsterdam (liefst nog gecombineerd met een vingerknip) dan betekent dat, dat je zin hebt om eens van de grond te gaan (no matter what orifice)
In Zuid-Afrika wordt het meestal gebruikt om aan te duiden dat een club of café vol zit (met mensen wel te verstaan)

 

Maar het vreemdste dat ik deze week heb gedaan, hangt samen met de titel van deze post.
In ons huis woont ook een zwarte, Steven, of beter gezegd woonde, want na de eerste inbraak was hij al bang, maar na de tweede wilde hij gewoon terug naar huis.
En Steven woonde al een paar jaar in Soweto, de South West Townships, meer bepaald in een squatter camp.
Voor meer info over SOWETO, doe ff een wiki…
Anyway, toen ik vandaag vertelde dat ik ‘s nachts in Soweto was geweest, had bijna iedereen zoiets van: ben je gek?
Maar ik heb dus Steven geholpen om z’n spullen terug te verhuizen naar het golfplaten hutje waar hij minstens met 4 man woonde. Daar voelde hij zich veiliger dan bij ons in ieder geval.
Een ietwat vreemde ervaring. Maar misschien moet je hier wel zijn geweest om het ook zo te ervaren…
GoogleMaps: Soweto

 

 

“lichten uit”, spot aan

Vorige donderdag en vrijdag hebben we geshadowed: Bij een buddy zitten en helpen tickets loggen. Leuk om te doen (eindelijk op de werkvloer), maar doorat ik geen eigen pc heb, kon ik niet zomaar even tussendoor posten. (ook omdat ik moest werken natuurlijk, tijdens de training hebben we zoveel pauze dat dat weinig uitmaakt)

Nu hebben we terug gewoon training, dus kan ik wel vrijelijk op’t net (zolang ik maar oplet), maar ik ga’t toch kort houden.

Vanmorgen vond ik in mijn mailbox een mailtje van Eline, een vriendin die een paar maanden in Nepal woont om er Engels te geven. Als vrijwilliger, dus dat verdient respect! Dus ga eens kijken op http://joon.be/eline (Er staan nog geen foto’s op, maar dat komt nog. Je mag niet vergeten dat zes van de zeven zeekabels die Azië verbinden met het internet, gebroken zijn tijdens een storm, dus gaat het één en ander iets trager dan normaal) en laat een berichtje achter.

By the way, haar laatste post “lichten uit” is ook van toepassing voor Zuid-Afrika: zo nu en dan worden hele wijken zonder stroom gezet (één keer zelfs bij IBM, gelukkig hebben ze hier een zware noodgenerator (belachelijk detail: de fontein is ook op die generator aangesloten, maar sommige pc’s in het trainingslokaal vielen wel uit) ) omdat er problemen zijn met een kerncentrale in Kaapstad.

Bij de beesten af

Ok, even een stukje over het Rhino & Lion Nature Reserve. Zaterdagavond stelde Robert-Jan voor om met de auto die toch voor 2 dagen gehuurd was naar Pretoria te gaan. We belden even naar Peter voor wat meer info en toen besloten we om naar Rhino & Lion Nature Reserve te trekken. Zaterdagnacht om 4 uur erin, zondagochtend om 8 uur eruit. Snel naar de winkel en vertrekken maar. Het Rhino & Lion Nature Reserve is één van de Jo’burg Big 5, de 5 natuurparken in en rond Johannesburg, een kleine 3 kwartier rijden op een zonnige (amai m’n schouders) zondagochtend. De mensen bij Avis gaan het misschien niet zo leuk vinden, maar met een toyota Corola kan je wel degelijk door een natuurreservaat cruisen. De sfeer zat goed en als we uit het raam zaten hadden we een machtig zicht. Bij de leeuwen, Cheetah’s (die zich precies verstopt hadden) en wilde honden was dat niet toegestaan (ramen maximum 30% open!!!). De leeuwen in Rhino & Lion Nature Reserve zijn wel nogal tam, op 2 manieren: ze spenderen hun dag door onder de bomen te liggen en lopen op hun dooie gemak over de zandwegen en blijven zomaar langs de kant staan. Na verloop van tijd stonden we dus letterlijk tussen de leeuwen. Voor de rest nog een hoop andere beesten gezien: aasgieren, spring- en andere bokken, buffels, gnoes, … alleen geen neushoorns (daarvoor moesten we blijkbaar echt 4X4) en al wandelend langs de Hippo Walk zagen we ook weinig nijlpaarden. (wel één afvalpaard en een kudde jaguarkoeien)


Ik hoop dat deze foto’s wel te zien gaan zijn en blijven en anders verwijs ik nog maar eens naar rechts: daar zie je de foto-pagina van Timothy bij Links.

Posted by Picasa

koppie koppie

Om het simpel te houden voor mezelf neem ik alle uitstapjes naar Melville vorig weekend samen. Op vrijdagavond na het werk ben ik samen met Timothy, Giordano en Fabio met Peter (een Belg die hier al 8 maanden woont met zijn Zuid-Afrikaanse vriendin) naar Melville gereden om ‘er ene te drinken’. Éne werden er wel 4, want in Melville is het iedere dag happy hour van 17u tot 19u (een beetje zoals Autres Directions, maar dan zonder DJ’s die over’t straat lopen). Eerst zijn we naar Six geweest een redelijk hippe club in 7de Straat. Aan de muren hangen schilderijtjes van iconen zoals Maradona, Lenin, Ché, Mao, de Mona Lisa, … Volgens Peter hebben ze daar de beste Mojito’s van heel Johannesburg en ik heb nog niet overal een mojito gedronken, maar die van Six zijn wel bangelijk. +/- 2.80 euro voor één Mojito kan je moeilijk veel noemen en dan kregen we er nog 2 ook. Omdat we nog wat tijd overhadden (Peter’s vriendin komt iedere dag pas na 19u thuis, dus had hij meer zin om iets te gaan drinken dan om heel de tijd thuis alleen te zitten) nam Peter ons mee naar Ratz. Een iets kleiner en donkerder café, maar minstens even gezellig. Peter stond erop om met shooters te trakteren, we konden kiezen tussen een Springbok en een Soweto Toilet. Een Springbok, genoemd naar een Zuid-Afrikaans Rugby-team en bestaat uit muntlikeur en Cape velvet, een soort van Bayleys, wit-blauw, de kleuren van de Springboks. In Soweto Toilet zit bananenlikeur, Cape Velvet en Nachtmusik (een soort van chocoladelikeur). Het effect is een beetje zoals een “nageboorte” (vraag er maar eens naar in De Kroon als je niet weet wat het is). De bananlikeur zakt door de Cape Velvet en de Nachtmusik, die nogal dik is, zakt helemaal naar onder: je krijgt dus een glaasje met een bruine klodder die in een donkergele smurrie hangt met daarboven een lichtbruin goedje, ik kan me best voorstellen dat de inhoud van een beerput er ook ongeveer zo uitziet, maar minder goed smaakt.

Op zaterdag wilden we de rest meenemen naar Six toen we terugkeerden van het Apartheidmuseum, maar er was niet direct plaats voor 11 man. Daarom hebben we maar een ander café opgezocht. we waren er iets voor 7 uur dus kregen we 2 cocktails (daarbij wil ik nog even opmerken dat Robert-Jan (op de foto in het midden), zijn tweede cocktail heeft afgestaan, om een beetje verantwoord te kunnen rijden). Ik heb een (of beter gezegd 2) apple sour margarita gedronken. (BTW op de foto had ik nog maar een halve op, dus die bezopen blik is gefaket)

Toen we op zondag terugkwamen van het Rhino & Lion Nature Reserve, hoorde ik dat de Italianen naar een Stand-up comedy night gingen. ‘t Zou wel wat wringen worden in de auto, maar ik kon nog mee. Dus ff douchen en insmeren (mijn schouders waren hard verbrand) en vertrekken. Elisabetha, een Italiaanse die in Johannesburg woont en werkt en wiens vader de IBM-Italianen werft, kwam ons, met haar vriend en een andere Italiaanse ophalen. We vertrokken wederem naar … Melville, naar Cool Runnings Café. Toevallig een café waar we op vrijdag waren langsgereden en dat Peter ons had aangeraden. We hebben eerst iets (ik een Green Afro Chicken, een soort shoarma) gegeten en dan beginnen aanschuiven om in de kelder te raken. Die zat stampvol. (de presentator begon met oxygen deprivation-grappen) In totaal waren er 7 comedians, de ene al wat beter dan de andere. (er waren er ook 2 die voor de eerste keer in hun leven op een podium stonden) Het was wel grappig, maar niet altijd even goed te volgen, door het snelle Engels, de slechte uitspraak en de cultuurverschillen (We zijn hier nog geen maand, weet je wel. Fabio zei dat hij maar 10 procent had begrepen.), maar desalniettemin heel leuk en zeker voor herhaling vatbaar.

Posted by Picasa

1-2-3 times to Melville

Ik weet eigenlijk niet goed wat er mis met de foto’s in Een berichtje met de post-zwaluw: één keer per jaar“, ik heb ze 2 keer gepost en de 2de keer heb ik ze echt on-line zien staan en nu zie ik ze ook niet meer. Op’t moment ben ik nogal moe en heb ik eigenlijk weinig zin om te posten, want het weekend was nogal “intensief”.

Hierover kan je deze week allemaal iets verwachten:
* ‘s vrijdags zijn we iets gaan drinken in Melville, een uitgaansbuurt in Jo’burg (alle dagen happy hour van 17u-19u)
* ‘s zaterdags (heb ik mijn was naar de wasserette gedaan en) zijn we naar het Apartheidsmuseum geweest, vervolgens even naar Melville (net voor 19u aangekomen) en daarna naar Monte Casino, een overdekt nagebouwd Italiaans dorp met een winkelcentrum en een casino
* op zondag zijn we vroeg opgestaan om naar het Rhino & Lion Nature Reserve te rijden, waar ik o.a. een tijgerwelpje heb geaaid (zoals je wel kan zien). ‘s Avonds ben ik met de Italianen naar een stand-up comedy night geweest in Cool Runnings, een rasta-café in Melville.

Ik weet’t, veel Melville voor één weekend, misschien net iets teveel en daarom ben ik nu waarschijnlijk zo moe en dan ben ik nog niet eens gaan klimmen in de Melville Koppies.

Posted by Picasa

The last post for today. ik MEEN het

nog een post: de derde al voor vandaag, maar ik zal’t kort houden: Timothy, de Belg waarmee ik hier ben aangekomen heeft een hele hoop foto’s van een hele hoop ibm-ers die met ons zijn aangekomen op’t net gezwierd. Dus als je nog meer wilt zien (of de foto’s niet kunt zien, blogger heeft precies kuren), kan je surfen naar http://picasaweb.google.com/tboudrez
Vanaf nu ook rechts te zien bij links!

(vergezochte titel?)